Saai!

 

Verslaafd aan spanning
Ik herinner me nog de eerste keer dat ik ontdekte dat ik verslaafd was aan het spanningsveld waar ik me in bevond. Er was een hele grote angst voor saaiheid. Alsof ik dood zou gaan als mijn leven saai zou worden.
Opeens viel me in dat het spanningsniveau wel heel duidelijk veel te hoog was en dat een klèìn bèètje saaier heus niet zo erg zou zijn. Er viel me een rust in en een besef dat mijn leven niet zou ophouden te bestaan als ik de teugels iets zou laten vieren.

Steeds meer kleur

Het wonderlijke was dat ik ontdekte dat mijn leven meer kleur kreeg als ik me ontspande. Er ontstond ruimte om te genieten van wat ik voelde en ruimte om tot nieuwe inzichten te komen.
Door de jaren heen zijn er steeds weer momenten geweest waarop mijn leven me leek te brengen naar de rand van een afgrond en dat ik te springen had in een ruimte met nog weer meer ontspanning.
Soms leek het op sterven en daarna altijd als opnieuw geboren worden.

De extremiste 

In mijn leven is het misschien wat extreem gegaan.
Ik heb mijn persoonlijkheid behoorlijk onder druk gezet door als Atlas de aardbol op mijn schouders te willen nemen, met bi-polariteit als gevolg.

Na wat jaren onderzoek en uitproberen zag ik in dat de enige manier om weer thuis te komen in mijn lichaam zou zijn om midden in mijn eigen ‘roos’ te landen.
Ik ben intensief trainingen gaan volgen, assisteren en geven om het spanningsveld dat ik onderhuids voelde in een ruimere bedding te kunnen laten oplossen. Jarenlang had mijn lijf tijd en rust nodig om het kundalini-vuur dat in mijn rug woedde na de trainingen weer te integreren in  de dagelijkse realiteit.
Buiten deze activiteiten om was mijn leven best saai te noemen. Rust, rust, rust…

Binnenstebuiten
Het afgelopen jaar had ik het plan om sabbatical te nemen. Ik dacht: ‘rust doet goed, daarin vind ik balans’. Tegen het saaie aan was mijn motto ‘Yantra’s en yoga’. Achteraf kijkend zie ik dat het juist een flink bewogen jaar is geweest. Ik voel me behoorlijk binnenstebuiten gekeerd in mijn menselijk hansopje.
Door de reis met de yantra’s verandert mijn perspectief op leven. Wat niet ‘klopt’ lost op en wat wel ‘klopt’ krijgt verbinding en voeding doordat het geworteld raakt in het hart dat we samen vormen op aarde. Waar ik eerder vooral de aandacht richtte op wat ‘opgelost’ mocht worden daar ben ik langzaam maar zeker meer bodem aan het vinden in wat ‘opgebouwd’ mag worden. Maar hoe dat vorm gaat krijgen? Dat weet ik niet….

Grote moeder
Mijn interesse en onderzoeksveld is liefde, vrede, harmonie. We zijn er allemaal intrinsiek mee verbonden. Ik ben gaan zien dat het bewustzijn van de aarde door alle ervaringen heen met ons mee beweegt als een heel liefdevol intelligent wezen. Vanuit één oerbron weven we als ziel samen scripts voor elkaar, op basis van intentie.
Het ruimere bewustzijn van onze mooie blauwe planeet is een magische werkelijkheid waarin tijd, ruimte, afstand en afkomst niet ‘conform de norm’ vastomlijnde of meetbare gegeven zijn. In dat veld ‘zijn we elkaar’ en onlosmakelijk verbonden met ‘Pacha mama’.

Zielevonk
Ik ben gaan zien dat ik als kind, onbewust bekwaam, al toegang had tot velden die zich gaandeweg voor mijn volwassen menselijke bewustzijn openen. Mijn zielevonk heeft heel bewust gebruik gemaakt om binnen deze magische ruimte die de mens bewoont een persoonlijk avontuur te smeden. De vonk in mij heeft zich laten vallen in ‘the abyss of mankind’ om zò diep te zinken tot er geen sprankje van ‘de zondeval’ meer aan me kleefde. Vanuit die ledigheid heeft die vonk in mij me terug laten ‘opwellen’.
Dat ik er nog ben is een wonder. De enige reden dat ik er nog ben is doordat ‘het in mijn script stond’.

Saai
Om terug te komen bij ‘saai’ wil ik maar aangeven dat een mens aan de buitenkant nooit zal kunnen zien wat aan de binnenkant ten diepste leeft. Johan Cruijff zei zo mooi: ‘Elk
Er zijn jaren geweest dat niemand in mijn schoenen zou hebben willen staan, zo diep was ik gezonken. En toch, door de stilte te eren en steeds dieper door ‘saai’ heen te durven voelen is er een nieuw leven voor mij gestart.
Het is wennen om steeds meer lagen van mijn pantser achter me te laten en me vanuit zachtheid werkelijk welkom te voelen op aarde. Toch lukt het best wel goed… Met dank aan die lieverd die me thuis geeft hier in Etten-Leur. Hij doet het heel ok met deze vreemde vogel onder zijn vleugels.

Diploma voor leven
Niemand krijgt academische titels of diploma’s voor de levenskunst die ‘moeder aarde’ aan ons uitreikt.
Ikzelf heb mijn eigen kennis en vaardigheid bijeengesprokkeld uit de oersoep met hulp van vele leraren uit vele werkelijkheden. Vanuit de ether waren er de Guru’s, yogi’s en sjamanen, mineralen, dieren, planeten, bomen, paddestoelen en zo meer… In de zichtbare werkelijkheid waren mijn leraren andere medespelers, zoals mijn dochter, ouders en geliefden.
Een puur en liefdevol bewustzijn beweegt door alles heen en begeleidt ons op ons pad. Als we luisteren naar de lessen van het leven groeien net als bij een boom onze takken en wortels steeds een beetje langer en wordt onze stam steeds een beetje steviger.

Mens

Mens zijn op aarde is groots. En het is zeker niet saai om te zien hoe meer en meer zielen ontwaken in een nieuw perspectief op mens zijn.

Je wordt verwekt
Je wordt geboren
Je ontdekt
Je experimenteert
Je leert

Je wordt binnenstebuiten gekeerd

En wordt steeds stiller, misschien zelfs op het saaie af.
En daar begint het echte leven….. Thuis in het hart van al dat is.

<3