Geen geheim meer

Afgelopen week was ik bij mijn moeder op bezoek. Mijn tante was er (voor mij onverwacht) ook. Ik hou van allebei. Het zijn prachtige lieverds die allebei met hart en ziel klaar staan voor hun geliefden. Het was dan ook bijzonder om voor het eerst zo met hen samen te zijn.

PIJN!
Pijnlijk was het wel dat toen ik na het het bezoek aan mijn moeder en tante aan het strand stond er heel veel pijn opwelde in mijn lijf. Het was alsof mijn lijf verscheurde. Er welde een diepe schreeuw op van binnenuit. AAAAARRRRRRCHCHCHCH!!!!!!!
vurigfotoIk voelde een enorme Kali-kracht, verscheurend en vernietigend. Het deed TE pijn om op dat moment het gevoel helemaal te kunnen doorvoelen.

Deze pijn is niet van mij, het is niet van mijn moeder en tante, het is de pijn van de werelden die tussen ons in staan door onze verschillende levenspaden.

Generatiekloof
De oorsprong van deze pijnlijke ‘kloof’ tussen onze belevingswerelden is een familiegeheim. Mijn moeder en tante hebben door hoe hun leven liep gekozen om dit geheim ‘te bewaren’. Waarschijnlijk hebben ze geen andere keuze kunnen maken uit bescherming voor zichzelf en andere betrokkenen.
Voor mijzelf is ‘het geheim’ misschien wel de belangrijkste aanzet geweest van een grote zoektocht om ‘mezelf’ terug te vinden. Ik ben door onderhuidse spanningen die ik in het gezin en in de familie voelde als kind manieren gaan zoeken om deze spanningen op te lossen. Uiteindelijk bleken ze niet zomaar voor anderen op te lossen. Pas toen ik diep in het collectieve bewustzijn bij ‘de oorsprong van alles’ was beland drong dat feit tot me door. Ik was inmiddels al aardig in ín de aap gelogeerd.
Het is een klus geweest om vanuit de dieptes weer te herrijzen om nu uiteindelijk weer steeds vrijer te kunnen stromen. Het is de stroom van het leven die alle wonden heelt. Het is de stroom van het leven die uiteindelijk zorgt voor de diepste harmonie en vrede, verbonden met ‘al dat is’.

3rozerooozenHet geheim
Mijn moeder en tante zijn half-zussen. Ze delen dezelfde vader en hun moeders waren volle zussen van elkaar. Mijn moeder is nadat ze geboren was zelfs kort in het gezin van mijn oudtante opgevoed zodat mijn oma kon werken.
Er is in die tijd voor gekozen om de ware identiteit van mijn moeders vader te verhullen. Nadat mijn oma trouwde met een lieve man is mijn moeder aangenomen als zijn dochter en pas toen ze 12 was hoorde ze dat haar oom haar vader was en werd haar gevraagd die informatie met niemand te delen. Pas toen ze 37 jaar later (ze had toen dezelfde leeftijd als ik nu) de stilte doorbrak bleek dat iedereen het eigenlijk altijd al wist. Er werd gewoon niet over gesproken.
Het is nog steeds een gevoelige geschiedenis.

Ik eer de moed en de liefdevolle goedheid die mijn oma en oudtante samen hebben weten te schenken aan elkaar. Het ontroert me als ik er bij stil sta. Ik vermoed echter dat ze zich niet bewust zijn geweest wat de consequentie was voor de volgende generatie dat ze ‘hun geheim’ stil hielden.

Lighthouse
De avond na de ontmoeting hielden de pijn en ook het geheim me bezig.
In de middag, nadat we samen aan zee een kop thee hadden gedronken, liepen we op het pad naar de boulevard pal op de Noordwijkse vuurtoren toe. Deze viel me op dat moment bijzonder op. Ik maakte er een foto van….
lighthouse cant hideAl mijmerend over wat ik zou kunnen doen om te zorgen dat er meer heling groeit in verbinding met mijn familie zocht ik afbeeldingen van vuurtorens. Ik las in één van de oneliners: ‘If you are a lighthouse you cannot hide yourself, if you hide yourself, you cannot be a lighthouse’.

In bescherming
Mijn ouders hebben mij niet in bescherming kunnen nemen. Juist hun onopgeloste gevoelens maakten mijn leven tot een flink labyrint.
Ik heb mijn ouders niet in bescherming kunnen nemen. Sterker nog, door elkaar goedbedoeld te beschermen en/of te willen redden is er een steeds complexere verwikkeling ontstaan.
Ik heb uiteindelijk mijn ouders los moeten laten om mijn eigen weg te gaan. Alleen dat bracht ons uiteindelijk weer bij elkaar.

Verschuiving
De ochtend na de ontmoeting met mijn moeder en tante was ik in de yoga-klas. Ik voelde, door het rekken en strekken, de pijn die door de ontmoeting was ontstaan verschuiven en veranderen. De oude verkramping van het me toe eigenen van het probleem kwam los:
Het is de keuze van mijn familie geweest om ‘het geheim’ te bewaren, niet mijn keuze.

De onschuld
Uit ervaring weet ik dat het niet alleen persoonlijke gevoelens zijn die koste wat kost in bescherming genomen moeten worden. Het is juist het ‘heilige niets’, de ultieme onschuld, die hersteld mag worden. Een veilige haven waarin we allemaal ‘thuis’ kunnen komen. ‘In het reine komen’ noemen we dat zo mooi….
Samen zijn we Leven. Samen vormen we één ziel. Verhalen die we langer in standhouden dan dat goed voor ons is gaan wringen en verstoren en drijven ons eerder uit elkaar dan dat we er harmonie in kunnen vinden.
Ik ben nu geen kind meer dat verzwolgen wordt door de onderstromen, mijn moeder en mijn tante evenmin. we zijn alle 3 volwassen en de generatie die het geheim in het spel bracht is al heel wat jaren terug gaan hemelvaren.

Grootouders
Mijn moeders vader heeft zich jaren geleden één keer onverwacht kenbaar gemaakt toen ik bij een helderziende was. Ze zei: ‘Er is een oudere man hier in de kamer. Hij is voor jou gekomen.’ Ze liet me een tijdje met hem zitten en ging zelf de kamer uit. Ik voelde zijn liefdevolle aandacht. Ik wist dat het mijn opa was. Toen de helderziende dame terug kwaardig-bidden-4-generaties.largewam zei ze: ‘Hij zegt dat het hem spijt’. Ik kon het voelen. Het was een onverwachte ontmoeting en rakelde meer op dan ik had kunnen vermoeden. Uiteindelijk gaf het me rust.
‘De grootmoeders’ weven al jaren met me mee in de energie. Ze inspireren me en staan me bij. Door hun ongeziene maar wel gevoelde aanwezigheid voel ik me gedragen in de keuzes die ik maak.

Dank je mama!
Door de dagen heen merk ik dat er na de ontmoeting een knop in mij om is. Mijn leven stelt zich bij.
Ik schrijf en herschrijf deze blog om mijn gevoel en inzicht te ventileren en onderzoek of wat ik schrijf relevant genoeg is om openlijk te delen. Het raakt niet alleen mijn eigen leven maar ook dat van anderen.
Doordat ik al jaren vragen krijg ‘wanneer ik dat boek ga schrijven’ voelt het belangrijk genoeg. Hoe vrijer ik ben om over mijn eigen verhaal te delen, hoe makkelijker ik mijn eigen levenslessen woorden kan geven om uit te reiken aan anderen.

In een gesprek met mijn moeder geeft ze me groen licht. “Mijn zegen heb je” zegt ze…. Als ik er maar geen namen van anderen in noem.

Dankbaar
Zo schrijf ik mijn woorden en voel me dankbaar, dat er steeds een beetje meer ontsluierd mag worden van wat me tegenhield om voluit hier op aarde te zijn.
Het is haast bizar dat de erkenning van een grootvader zo’n diepe impact op mijn lijf kan hebben. Ik voel rust groeien en dat geeft vertrouwen.

Samen zijn we liefde, door dik en dun. <3