Het hart van alles

Afronden en opnieuw beginnen
Na Lorelei vind ik mezelf opnieuw uit. De 14 yantra’s die ik maakte hebben als een tornado huis gehouden in mijn leven. Ze zijn de aanzet geweest bij Edward te gaan wonen in Etten-Leur.
Terwijl ik de stappen zette om vanuit Haarlem naar het zuiden te verhuizen viel er van alles ‘op z’n plek’ in binnen- en buitenwereld.
Ik was na 3 jaar plotsklaps klaar met dit hoofdstuk in mijn levensboek.

De wereld en ik
Na het succes van ‘Zussen rond Zutphen’ wenste ik in Haarlem opnieuw een hart- en womb-verbonden sisterhood te helpen vormen. Wat ik merkte was dat het leven iets heel anders met me voor had. Ik kreeg steeds opnieuw gespiegeld dat ik meer naar binnen mocht gaan in plaats van naar buiten te blijven handelen.

Er leek een keuze die ik had te maken: Blijf ik als een soliste handelen voor ‘algemeen belang’ of durf ik me echt te openen voor ‘het grote hart’ dat we samen delen?
Om eerlijk te zijn had ik geen keuze. Het leven koos voor mij, met mij erbij.

De ogen van het hart

De maand na Lorelei had ik een aantal ervaringen waarin ik zag hoe ‘het hart van alles’ zich voor me ontsluiert. Het voelt als knipoogjes van het universum.

De eerste keer was 3 weken na het festival. Ik was met een vriendin naar de sauna. Terwijl ik in de sauna mediteerde zag ik de ogen van mijn gezicht zich sluiten waarna er in mijn hart één groot oog open ging. Het voelde als een grote open ruimte waarin alles samen kwam in eenheid.
2 dagen later was ik op de cd presentatie van Elie Saz waar veel lieve kennissen uit verschillende kringen waren. Op het podium naast Elie schilderde kunstenares Pushpa een afbeelding van een man met ogen dicht. De hele tijd zag ik een werveling op het hartgebied. Op het allerlaatst verscheen een oog precies in het midden. Kippenvel.

Hart voor de aarde
Een ander moment waarop ik de magie van het hart zag gespiegeld was vorige week. Ik deed met mijn vader mee aan een ‘sport en spel-middag’. Een heel team medewerkers van Akzo-Nobel gaf enthousiast inzet vanuit een welzijnsproject dat door het bedrijf wereldwijd is opgezet.
De t-shirts die ze aan hadden troffen me. Dezelfde Shiva-blauwe kleur als dat de 2 Maria’s als achtergrond hadden gekregen. Een groot hart met een aardbol erin op de voorkant. Ontroering en kippenvel.

Geordende chaos
Ik leer steeds meer vertrouwen op de harmonie die verscholen licht binnen de ‘geordende chaos’. Er valt makkelijk te oordelen over de uiterlijke omstandigheden op aarde, toch is er een dieper liggende intelligentie werkzaam die ‘in gezamenlijkheid van de ziel’ aansturing geeft voor persoonlijke levensverhalen. Wondermooi om af en toe doorkijkjes te mogen ontvangen in het liefdevolle organisme dat we samen ‘zijn’.

Vrede en balans
Mijn huiswerk is voorlopig nog om te zorgen voor een kloppende balans tussen lichaam en geest, tussen binnen en buiten.
Ik mag dan een berg aan healing-technieken in de vingers hebben, als ik niet luister naar ‘waar mijn eigen ziel van gaat zingen’ loop ik mezelf voorbij en dat helpt niemand.

Het leven is goed voor me
Gisteren was ik deel in een Despacho-ceremonie ‘om de hoek’ in België.
Diego, de jonge sjamaan, herinnerde ons eraan dat we samen ‘familie’ zijn.
We openden een ruimte waarin we onze dankbaarheid en intentie samen in verbinding brachten. Van daaruit ontstaat een coherent veld verbonden met ‘het hart van alles’.

Dat is waar ik me thuis voel.  <3

De 2 Maria’s

Lorelei festival
Afgelopen februari kreeg ik opnieuw een rol als tempelhoedster voor het Lorelei festival dat in augustus plaats vond. Ik bedacht dat het fijn zou zijn om yantra’s te maken voor het hoedster-team. Dit om een mooie synergie te helpen stromen.
Het team vond het een leuk plan en zo ging ik aan de slag met 9 yantra’s.

De 1e 9 yantra’s

9 plus 5
Toen ik in april de yantra’s uitreikte was ik een hele ervaring rijker. Het bleek best pittig om een verbonden krachtveld te realiseren. De yantra’s kwamen elk op een eigen manier en ook onderling in stroming. Dat vroeg behoorlijk om bewuste aandacht en zorgvuldigheid.
De yantra’s werden begin april met een warm welkom ontvangen. Vanuit het kernteam hoorde ik een wens dat het fijn zou zijn als ik nòg 5 yantra’s zou maken. 1 voor mezelf, 1 voor de vuurhoedster, 2 voor het thema van dit festival: ‘de 2 Maria’s’ en 1 voor het festival zelf.

Een avontuurlijke uitdaging
Ik heb tijd genomen om te doorvoelen of ik deze wens kon vervullen. Tot dan toe had ik de yantra’s alleen op eigen intuïtie gemaakt. Ik voelde dat ik bevestiging nodig had vanuit de spirit-wereld om ‘ja’ te kunnen zeggen op deze uitnodiging.
2 ochtenden na de vraag voelde ik de yantra’s gedownload worden in de energie, ik nam dat aan als een ‘ja’. Vanaf dat moment durfde ik er mee aan de slag te gaan.

De eerste opzet

In etappes
De yantra’s voor de Maria’s zijn in etappes gemaakt. Als ik te snel ging was er te veel ‘magie’ in de lucht.
In juni, vlak voor ik naar Glastonbury vertrok werd ik ’s ochtends in alle vroegte wakker en voelde ik natuurwezens om me heen en mijn kamer rook naar bloemengeuren. Ik een uitnodiging om een eerste opzet voor de Maria’s te maken.
Uiteindelijk pas half augustus, een week voor het festival na een reis met mijn familie naar Noorwegen, bleek het tijd om de Maria’s echt op het doek te zetten.

Maria de moeder en Maria Magdalena

Lichtbom
Nadat de yantra’s afgerond waren ontstond er een grote schokgolf in mijn lijf en leven. Het voelde alsof alles opging in ‘het licht’.
Ik ben een paar dagen naar mijn lief ‘gevlucht’ en nadat ik weer terug kwam heb ik de yantra’s buitenshuis bewaard tot aan het festival.
Ter plekke hebben ze een week in de tempel gehangen, samen met de 14e yantra voor Lorelei zelf. Ze hebben daar hun Maria-energieën kunnen uitstralen voor de aanwezigen.

De yantra voor Lorelei door deelneemsters ingekleurd

Vurig
Zelf ben ik vlak voor het festival uit mijn rol als tempelhoedster gestapt. Mijn ruggengraat werd te vurig als ik lang bij de Maria-yantra’s in de buurt was.
Er is in de reis met de 14 yantra’s meer via mijn zenuwstelsel in stroming gekomen dan dat mijn lichaam op dat moment kon verwerken. Een leerpunt voor mij. Het zal even duren voor ik weer zo’n groot project onder handen neem.

Een nieuw begin
Mede door het maken van de Maria’s ziet mijn leven er nu heel anders uit. Ik ben vrij plots verhuisd naar ‘mijn lief’ in Etten-Leur. Mijn leven krijgt daarmee een heel nieuwe draai. Er is nu veel rust en ruimte om mezelf opnieuw uit te vinden.

De Maria’s zijn bij mij thuis. Ze hebben nog steeds veel uitstraling.
Pas eergisteren heb ik ze samen zichtbaar neergezet nadat ik ‘het gebeuren op het festival’ kon afronden voor mezelf. Voor die tijd brachten ze te veel vuur in beweging in mijn lijf.
Ik voel een stille uitnodiging die van ze uit gaat om vooral verder te gaan op mijn ‘pad van het hart’.

Hologram van Zutphen

Ik vraag me af of het toeval is wat er dan opeens gisteren gebeurde:

Inge Schultze, de huidige beheerder van ‘Zussen rond Zutphen’ een sisterhood-cirkel voor de regio welke ik 5,5 jaar geleden initieerde, heeft op facebook een oproep gedaan en een nieuwe groep gemaakt voor beheerders van ‘Zussen-groepen’ door het hele land. Haar initiatief wordt met veel enthousiasme en nieuwe initiatiefkracht omarmd. In één dag tijd zijn er in heel Nederland een heel aantal regionale Zussen-groepen ontsproten.
Superfijn! Dank je wel Inge <3

Al wat je hoeft te doen is trouw zijn aan je eigen lieve hart…. <3

Winnen van mezelf

Het mannelijke in mij…
…is een veelzijdig typje. Speels en onderzoekend, ‘out-of-the-box’, soms heel ‘to the point’ en nog veel meer.
Ik ben maar wat blij dat mijn relatie met de man in mij steeds harmonieuzer is geworden. Dat maakt mijn leven wel een stuk aangenamer.

Oordelen
Mijn liefde voor het mannelijke in mij is niet vanzelf gekomen. Als kind had ik een oordeel over wat mensen met de aarde deden. Oordelen ook over hoe ‘de kerk’ en maatschappij met spiritueel bewustzijn om ging en oordelen over mijn familie en directe omgeving waar ik in opgroeide. Ik voelde me niet veilig tussen al die onbewust levende, projecterende en botsende persoonlijkheden. Of ik nu televisie keek of op school zat of zelfs bij mijn moeder op schoot, overal ‘klopte’ er iets niet en dat maakte dat ik me boos, verdrietig, eenzaam en radeloos voelde.

Narcisme
Wat ook niet hielp was dat mijn vader zonder dat hij het besefte aardig wat narcistische karaktertrekken had. Zo was er bijvoorbeeld elke zondag een stoeipartij tussen hem en mijn broertje die leuk begon maar steevast uitmondde in een drama. Mijn vader wilde altijd winnen.
Als hoog sensitief meisje stond ik dan aan de grond genageld. Het jongetje in mezelf kon niets doen en raakte meer en meer bevroren in een wereld die onveilig voelde.

Uit elkaar gaan
Toen rond mijn 7e de nachtmerries begonnen, waarin de aarde verging en ik als enige de sleutel van verlossing bleef zoeken, is er een wig ontstaan tussen mijn lichaam en essentie.
In weer andere dromen kon ik vliegen, precies zo hoog dat anderen me nèt niet konden aanraken. Ik vloog gewoon overal overheen.
De adelaar in mij is hoger en hoger gaan cirkelen om oplossingen te vinden voor wat ik om me heen zag en voelde. De mol in mij is dieper en dieper in de aarde gaan graven om te ontdekken waar de kinken in de kabels zaten. Wat ik zo diep onder het velletje van bewustzijn ontmoette was niet voor de poes. Het maakte dat ik stiller en stiller werd over mijn innerlijke avonturen. Het was niet veilig ze met wie dan ook te delen.

Er buiten
Ik plaatste mezelf buiten de maatschappij. Ik zag geen weg om deel te nemen doordat ik bij ieder mens strijd voelde waar ik me niet mee kon of durfde te verbinden. Ik wilde liefde brengen en heling en deed mijn uiterste best om lief te zijn. Ik gaf me weg en speelde rollen in de hoop dat ik zo anderen gelukkig maakte. Het resultaat was dat ik steeds verder over mijn grenzen uitreikte en steeds meer oploste in een gewoel van jewelste.

De weg terug
22 jaar geleden startte mijn weg terug naar mezelf. Mijn partner en ik besloten te scheiden en al snel daarna kwamen de eerste boodschappen vanuit mijn zielenwereld. ‘De verlosser’ zou gaan komen. Ik heb niet beseft hoe intensief die reis naar huis zou gaan verlopen. Een woeste wilde zee spoelde over en door me heen met buitenissige ervaringen.

Schoon schip
Ik moest me nog altijd stil houden over wat er werkelijk speelde van binnen want de angst en de projecties van de mensen om me heen voor de situatie waar ik in zat was gevaarlijk voor mijn lijf en leven. Het sloeg me uit mijn vel en deed te veel pijn als ik openlijk deelde waar ik onderhuids in betrokken was.
Alle oordelen en projecties, alle ‘lijntjes van bewustzijn’ waar ik me mee verbonden had lieten zich stuk voor stuk zien en voelen. Vele velden gaven zichzelf niet zomaar vrij. Er heeft van binnen heel wat strijd gewoed voor ik weer schoon schip kon ervaren in mezelf. En diep van binnen weet ik dat zo lang ik in dit lijf leef er altijd weer momenten zullen zijn dat ik weer een beetje meer mag op/ver-ruimen. In mezelf en in de wereld om me heen.

Fijne flow
De nood die ik voelde om te groeien en ‘te redden’ wordt minder.
Ik schrijf al jaren over de flow die is ontstaan en elk jaar voel ik weer dat het leven me steeds makkelijker support geeft om mijn droom over vrede op aarde gestalte te geven.
Er zijn nu zo veel mensen in mijn netwerk bewust hun leven aan het ompolen van hoofd naar hart dat we samen een verschil maken waar steeds meer zielen bij aanhaken.

Vol potentie
De man in mij voelt zich er fijn bij. Ik hoef niet meer te winnen, van niemand…. Ik heb gewonnen van mezelf, van mijn eigen spiegelingen.
De wereld die zich nu opbouwt, in mezelf en om me heen, ziet ‘winnen’ niet langer als ‘de beste, de grootste of de mooiste’ zijn.
Winnen zit in jezelf op orde hebben, in alignment zijn met een diepere werkelijkheid en weten waar jouw kracht en interesse ligt.
Winnen is zaadjes van mogelijkheden laten groeien, ze laten wortelen in verbinding. Winnen is in volle potentie ‘gewoon’ jezelf (en daarmee deel in alles) zijn.

Voor elkaar….  We zijn elkaar. <3

 

Reizen en rijzen

Er op uit
Het borrelt van binnen… De komende weken ga ik weer een aantal keer op reis.
De eerste reis begint overmorgen: Het Hieros Gamos festival, een paar dagen na dit festival ga ik op reis naar Zweden voor de eerste SunDance die ik mee zal maken. Als ik daarvan terug kom vaar ik vrijwel direkt uit vanaf Amsterdam op de Koningsdam voor een cruise met mijn familie, richting Noorwegen.

Eigenlijk had ik gedacht dat 2017 een rustig jaar zou zijn. Dicht bij mezelf. ‘Yantra en yoga’ zou het motto zijn. Toch blijkt er veel meer actie op het programma te staan dan ik in had geschat. Mijn hoofd denkt altijd dat er zeeën van ruimte is, maar om praktisch alle plannetjes ook echt te doorleven, dan blijkt opeens dat een agenda ook maar een beperkte ruimte heeft om gevuld te worden.

Reizen
Terug kijkend op de afgelopen jaren zijn er veel meer reizen geweest waar ik graag een blog over had geschreven:
Over mijn bezoek aan Rome eind 2015 waar ik mijn oordeel over het patriarchaat omzette in een dankbaar afscheid van de spiegelingen die me bevangen hielden.
Over een bezoek aan mijn dochter in Ierland, december 2013 waarbij een bezoek aan Tara, New Grange en Connemara me op een heel nieuw spoor zetten.
Over de reis die ik maakte in India begin 2016, waar ik de Kalavahana leerde op Devipuram en vele tempels bezocht met een groep mensen georganiseerd door Jacqueline Snelders.
Over de reis naar Tenerife afgelopen voorjaar 2017 waarbij het eiland haar hart liet voelen en ik weer dieper mocht nestelen in de armen van Pacha Mama….
Over de reis naar Rosslyn Chapel en Shiehalion op 11-11-’11. Een reis die ik vol dankbaarheid van vriendinnen cadeau kreeg. Een keerpunt in mijn leven toen ik op de berg Shiehalion de binnenaarde-wezens mocht ontmoeten en in de Rosslyn Chapel een interdimensionaal harmoniserend instrument mocht ‘doorzien’ en haar werking mocht integreren.

Zo zijn er nog veel meer reizen te noemen, in de buitenwereld en in mijn binnenwereld, die het waard zijn om aan het licht gebracht te worden. Ik heb er vrede mee dat dat tot nu toe niet gebeurd is. Het was nodig om eerst te rijzen: mijn frequenties te stabiliseren en blijvend af te stemmen op het nieuwe-aarde-grid. Ik had veel informatie uit te wisselen op verschillende plekken en met verschillende mensen om zo mijn nieuwe netwerk te kunnen bestendigen. Het voelt alsof na de komende reizen een heel nieuw hoofdstuk mag beginnen in mijn leven…. En dat kriebelt en borrelt van binnen.

Blossoming

Deze zin komt in me op: ‘And the day came when the risk to remain tight in a bud was more painful than the risk it took to blossom’ van Anaïs Nin.
Het is zo mooi te beseffen hoe een bloem tot bloei komt. De knop is al veel langer zichtbaar voordat ze zich daadwerkelijk opent en haar schoonheid laat zien. Van binnen is er zo veel voorwerk en dan opeens komt dat moment dat het leven JA zegt.
Dan is er niets anders te doen dan JA te handelen en JA te zijn….

Zonder de reizen en het rijzen had ik nooit kunnen de bloem kunnen worden die nu nog voller mag ontvouwen.

Ik neem er de tijd voor…. Life evolves with ease and grace <3

Thuis in Avalon

Glastonbury
Ik kom net terug van 2 weken in Glastonbury. In het vroege voorjaar kreeg ik ingefluisterd dat ik welkom was om me weer in de heerlijke energie van deze kleine stad en omgeving te wentelen.
Het vraagt altijd enige moed om te ondernemen en ook echt de reis voor te bereiden. Gelukkig heb ik geleerd om te vertrouwen op ‘de flow’, dat maakt dat het leven als vanzelf weer een mooi avontuur voor me weeft alsof de loper voor me uit ligt. 🙂

Shekinashram
De eerste week heb ik karma yoga gedaan op Shekinashram. Ik vind het een heerlijke plek. Aan de voet van de Tor, dichtbij de Chalice well en de White spring.
Elke morgen om 7 uur is er een ceremonie met gebed, zang en meditatie. Een heel fijne opmaat voor de dag. De energie is er krachtig en gedragen in een groot liefdevol veld van bewustzijn. In de ochtend hielp ik met het werk dat gedaan moest worden en in de middaguren ging ik op pad naar bijvoorbeeld de bronnen of de ‘goddess temple’, net waar ik zin in had op dat moment.

Krishna rejuvinated
Deze 1e week voelde en zag ik met mijn heldere gaven dat ‘Krishna en Rada’ mij weer een beetje dieper thuis lieten komen in de oorsprong van essentie. Ik ontmoette nieuwe facetten in mezelf rondom mijn verwoedde pogingen om ‘de aarde’ in een nieuw licht te zetten, voor mezelf en voor elk ander mens.
Ik voelde op een moment terwijl ik in het warme zonnetje de tegels op het plein onkruidvrij aan het maken was hoe het kleine kindje in mij zich veilig voelde. Thuis in een harmonieuze omgeving, precies zoals ik dat als kind zo diep verlangde.

The Goddess
De 2e week gaf een heel andere ervaring. Mijn lief vloog over vanuit Nederland en samen zijn we oa naar de steencirkel van Avebury en naar enkele steencirkels in Dartmoor gereisd.
Doordat Edward mee op reis was kon de Shakti in mij weer dieper ankeren in mijn lichaam. In het samenspel en in de intimiteit die we delen is het voor de Shiva in mij (die samen met de openende kundalini-energie nogal makkelijk hoog rijst in mijn bewustzijn) makkelijker om weer te landen in mijn lichaam.

Mijn schaduwzijde
Het is niet alleen maar makkelijk om met Edward te verbinden. Niet voor mij en niet voor hem…
Zeker als ik een week behoorlijk hoog in de energie heb mogen ‘werken’ komt er een pittige kritische oordelaar in mij tot leven die zich aan van alles ergert en op alle slakken zout legt. Ik leg dan aardig het vuur aan de schenen van mijn lief en ben niet al te toegankelijk.
Ik begrijp hoe dat is ontstaan. Het heeft te maken met een diepere zielenlaag die soms in mij naar boven komt als ik nieuwe ruimtes in bewustzijn heb vrij mogen maken. Het is de scherpzinnige hogepriesteres in mij die in vele tijden heel bewust is geweest van haar handelen. Ze vraagt om onberispelijkheid en weet de consequenties van minder doordacht handelen. Deze strengheid ken ik maar al te goed in mezelf en ik weet zo langzaam aan dat ik deze maatstaven niet op mag en hoef te leggen aan anderen en ook aan meer menselijke, levensgenietende aspecten in mezelf.

De zachtheid van de natuur
Als we dan een volle dag in de ongerepte natuur van Dartmoor rondwandelen komt onze vrije natuur van heel diep opwellen. Op de terugweg naar huis en zeker ook daarna voel ik hoe de bomen en natuurwezens hun liefdevolle essentie via onze lichamen in verbinding brengen. Samen zijn we één. Mens, plant, dier, kosmos…. Een liefdevolle ontmoeting in bewustzijn. Een smelten in de armen van de pure natuur…. In de ongerepte natuurlijke levensenergie vindt de Shakti in mij de veiligheid zich helemaal te openen.

De kracht van Kalavahana
Het is voor mij persoonlijk een onderzoek welke plek ik in mijn leven wil inrichten voor Kalavahana.
Ik heb deze reis 2 keer dit mooie ritueel mogen geven. 1 keer voor ‘het veld’ van de ashram en 1 keer voor een lieve vriendin die ik deze reis ontmoette. Beide keren merkte ik op dat het veel van mijn eigen lichaam vroeg het ritueel door te geven.
In de uren en dagen na het uitvoeren waren er kundalini-verschuivingen in mijn lichaam en energiehuishouding waar ik me niet echt lekker bij voelde. Ook de ontvangsters merkten in hun energie de verschuiving.
Toch kies ik er voor om (steeds luisterend naar de liefdevolle kloppendheid) het ritueel te blijven praktiseren. Ik zie de interne verschuivingen als een ‘beginverergering’ en besef ook dat het voor het eerst was dat ik Kalavahana in een ander land, in een ander ‘veld van bewustzijn’ aanreikte. Als ik spiertest zegt mijn lichaam dat het blij is om Kalavahana te faciliteren en de flow van het leven laat zien dat het tot nu toe voor iedereen ontspannend, bekrachtigend en heilzaam doorwerkt.

Sabatical
Ik ben blij dat ik mezelf dit jaar een sabatical heb gegund. Ik stap over van een leven dat er op gericht was ‘de aarde te helen’ naar een leven waarin ik persoonlijk meer centraal sta in mijn aandacht. Zelfzorg is mijn toverwoord voor 2017.
Ik ben er al doende achter gekomen dat dat de enige weg is om verder te groeien in ‘het nieuwe paradigma’. We maken met ons allen een reis van ‘buiten’ naar ‘binnen’.
Als je dieper ‘de essentie van leven’ gaat verstaan merk je dat er uiteindelijk niets anders is dan ‘de ervaring’.
We zijn allemaal spiegels voor het ‘goddelijke’ dat vrijelijk door ons heen beweegt. We zijn als zenders en ontvangers, tastzintuigen van een groot, groot levend organisme dat ons vanuit vele dimensies verbindt in liefde. Hoe meer je congruent bent met wat je van binnen voelt opwellen, hoe makkelijker ‘het goddelijke’ met je samen kan weven en je mooiste dromen helpt belichamen en manifesteren. Ik heb geleerd daar op te vertrouwen en dat brengt me tot nu toe alleen maar goeds.

‘De flow’ laat me zien dat het leven me ruimte gunt om te groeien in een nieuwe versie van mezelf. Daar voel ik me diep, diep dankbaar voor. <3

Lingam of light

witte leeuw‘God’ is mijn grote liefde
Ik heb zelfs een jaar of 8 terug een Kundaliniyoga-Sikh-naam gekregen die deze betekenis weergeeft: “Door haar grote liefde voor God komt zij door alles heen’, Tej Partap Kaur (Kaur betekent leeuwin).

Mijn liefde voor God werd bijna mijn dood doordat ik nogal in strijd was met ‘de maatschappij’ en wat narcistische ondertonen die vooral in mijn vaders bloedlijn speelden.
Het is een wonder dat ik er nog ben, een wonder dat zich steeds een beetje verder mag ontvouwen.

Ik voel me dankbaar dat ik door alle ervaringen een steeds completer beeld heb mogen vormen over ‘wie’ God is. Ik trek mijn eigen conclusie….. We zijn het allemaal samen!

Heldere waarden

In een maatschappij waarin er geen heldere waarden zijn over hoe mensen met elkaar omgaan was het een flinke uitdaging om mijn eigen ‘spirituele’ waarden te blijven leven. Toch heb ik zo goed mogelijk geprobeerd mijn pad door het labyrinth van ‘waan’ te doorlopen.
Het is lang een uitdaging geweest dat ik als kind koos om mijn vizier helder te houden. Met regelmaat vraag ik me nog af of het nodig is geweest of anders had gekund. Gelukkig wordt met de jaren de pijn getransformeerd naar pleasure. Ik heb een dijk aan ‘know-how’ kunnen ontwikkelen en weet hoe en waar ik op aan kan sturen in de oceaan van liefde die we samen zijn.

Flow

Mijn leven is nu zo’n 7,5 jaar voluit in flow. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik weer even diep in het stof mag bijten. Zo werkt dat als ziel….
Eigenlijk is ‘spirituele bouwkunst’ net als breien: ‘Insteken, omslaan, doorhalen en af laten glijden’, net zolang als dat je je ‘huiswerk’ te doen hebt om jouw moeienis met ‘de wereld van alle dag’ weer in het licht te zetten. Uitdagingen blijven komen om je uiteen te kunnen zetten met jezelf, als geboorteweeën van de prachtige God/Godin die je (=is we) in wezen altijd en eeuwig bent (zijn).

Dream BIG
Het is voor mij een hele kunst (geweest) om met de grote helderheid die ik van nature heb te onderscheiden wie ik ben en wie de ander is. Het was bizar om te ontdekken (en vooral ook om het te moeten leren leven) dat als je je niet te veel bij de scenario’s van anderen betrekt het leven een heel stuk lichter wordt. En dat door minder met de emoties van anderen mee te gaan je uiteindelijk veel meer te betekenen hebt voor het grotere geheel.

Eerder werd ik boos als ik voelde dat anderen zich niet voldoende inzetten om de aarde weer in harmonie te brengen. ‘Als zij het niet doen doe ik het wel’ dacht ik. Zo ben ik me steeds meer gaan verdiepen in het collectieve bewustzijn op aarde tot ik voelde dat ‘het veld’ weer genoeg vrij was om ‘de shift’ te kunnen bewerkstelligen.
Is het mijn taak geweest? Ik zal het nooit weten. Wel weet ik dat het leven me keer op keer laat zien dat het heel veel respect heeft voor hoe ik mijn eigen ‘touwtjes aan elkaar heb geknoopt’. ‘Bewustzijn’ is mijn weefkunst gaan volgen en ‘liken’ en hoe groter ik groei, hoe gemakkelijker ik mijn oorspronkelijke creativiteit en groeizame intentie op een fijnzinnige manier kan delen in de wereld om me heen.

IMAG1694
Shekinah – 2013

Lingam of light

Om een voorbeeld te geven van de grote druk die ik in mezelf had opgebouwd om het verschil te maken voor de aarde deel ik een stukje uit mijn leven:
4 jaar geleden koos ik er voor om mee te doen met de opleiding voor ‘tantrisch seksuologisch begeleider’ van Soultantra. In het eerste opleidingsblok was er een avond waarop de sisters samen kwamen. We kregen een opdracht: Teken ‘de lingam’ van je dromen…..
Met al het vuur dat in me was had ik het liefst alle vellen papier verzameld en had een lingam getekend die nog groter was dan de ruimte waar we in werkten (zo’n 18 meter lang). Vol vuur liet ik mijn licht stralen op het vel papier….. De lingam heeft nog ruim een jaar boven mijn bed gehangen als reminder voor deze weer naar het land van dromen mocht verhuizen.

Het juiste perspectief

Inmiddels is mijn gevoel voor ‘maat’ weer meer kloppend geworden. Van lieverlee heb ik geleerd om meer evenwichtig in het leven te staan. Ik hoef geen Atlas meer te zijn, geen Jezus of Maria Magdalena, geen Boeddha, Michael of ‘wereldredder’ om te kunnen zien dat het goed gaat met het collectieve bewustzijn op deze prachtige planeet.
De dijken zijn doorbroken. De lingam van licht doet haar werk, door ons allemaal heen….

Love is all there is

Het geschenk van het leven blijft en mijn talent om het mooiste in alles te kunnen zien ontvouwt zich steeds verder. Ik voel me een gezegend mens.
Er is niemand, maar dan ook niemand die me dit geschenk hoeft af te nemen want liefde heeft vrij spel in mij. En daar maakt ze dankbaar gebruik van op een steeds zachtzinniger wijze. _/|\_ <3

En de winnaar is…..

verkeizingspostersNog even en dan zijn er verkiezingen. Veel mensen in mijn omgeving zijn betrokken bewust. Het is tijd dat er een gezondere samenwerking gaat ontstaat tussen ‘mens en aarde’.

In een samenleving waarin concurrentie als een gezonde drive wordt gezien om te kunnen excelleren kan het haast ook niet anders dan dat de komende verkiezingen ook op een soort van soap-versie van ‘Holland-has-got-talent’ lijken. Je kijkt, je leest en overlegt. Elke partij heeft weer eigen karakteristieken. Maar ergens diep van binnen lijkt iedereen te voelen: ‘Hier komen we er niet mee’.

In mijn ogen is de aarde toe aan een nieuwe manier van orkestreren.
Voor mij is ‘het winning team’ niet gebaseerd op de kop-man of -vrouw die de hoogste ogen gooit maar is het winnende team een steeds grotere groep mensen die doorvoelen dat trouw zijn aan je hart en aan je eigen integriteit een heel ander resultaat geeft dan ‘het beter willen doen’, los van een openhartige verbinding met anderen.

vipassana-meditatie-zorgt-voor-vrede-van-binnenIk kijk uit naar de dag dat van elk lid van de Haagse kamers wordt verwacht dat ze eerst 10 dagen stil gaan zitten in Vipassana. Of dat er aan het begin van een nieuwe kabinetsperiode samen op Visionquest wordt gegaan. Talking with inner nature, talking with nature outside.
Iedereen die zulke ervaringen heeft gehad kan er van mee spreken hoe de natuurlijke synergy toeneemt als je samen komt in essentie. Wondertjes van co-creatie ontstaan daardoor.

Ik kom er meer en meer achter dat er zodra we als mens ten diepste verantwoordelijkheid nemen voor onszelf en onze eigen creatie-kracht er heel andere mogelijkheden zijn om onze samenleving te organiseren.
Op een veel vruchtbaarder en harmonischer wijze. Met respect voor de unieke talenten die ieder mens in zich draagt. Met respect voor alle bronnen van de materie die we gebruiken. Met respect voor het ecologische systeem.

De top van wat we kunnen bereiken ligt niet langer op de hoogste berg. Is niet langer zichtbaar in wie de grootste bankrekening heeft of de grootste mond met mooiste woorden.
op handDe top van wat we kunnen bereiken is dat de aarde zichzelf uit kan gaan spreken door ons heen. Het is tijd dat het besef groeit dat we via haar levende matrix van bewustzijn allemaal, niemand uitgezonderd, moeiteloos en liefdevol met haar (en van daar uit met elkaar) verbonden zijn.
Vanuit dat bewustzijn is een heel andere organisatie mogelijk van de wereld die we dagelijks ervaren. Ik voel me dankbaar dat er steeds meer tekenen zichtbaar zijn van deze nieuwe infrastructuren. Nog even…. en dan zijn ze ook in groter maatschappelijk verband sterker gegroeid. 🙂

De aarde LEEFT, en ze weeft haar gouden draden van bewustzijn steeds moeitelozer richting een tijd waarin we samen thuis kunnen komen bij elkaar.

Wat mij betreft is ZIJ de grootste winnaar! <3

Van de aarde en de wereld

De aarde en de wereld. 2 woorden die wel veel met elkaar van doen hebben maar ook eigenlijk totaal los van elkaar een aansturing en functioneren hebben.

Earth's magnetic fields with stars_moo-sb_Earthsmagneticfieldswithstars14_26_moo1-1p3_De aarde is een natuurlijk organisme. In verbinding met het hele universum volgens een harmonische kosmische orde. Ze geeft leven en begeleid alles wat het avontuur van ‘leven’ op en onder haar velletje aan gaat.
De aarde weeft en ademt vanuit het ‘eenheidsgrid’. In liefde komt alles uit haar voort en valt alles in haar terug.
Groot of klein, het maakt niet uit. Alles is liefdevol verbonden in deze matrix, deze blauwdruk van bewustzijn.

wereldbolDe wereld is een door ‘bewustzijn’ vanuit van de zintuigen waargenomen perceptie van de werkelijkheid. De wereld is een bouwwerk van overtuigingen en aannames, spelregels en veronderstellingen.
Ze biedt ons in een labyrint vol avonturen veroorzaakt door onze eigen overtuigingen en onderzoeksdrang maar ook door de coderingen die er in ‘het veld’ aanwezig zijn door onze genen (voorouderlijnen) of maatschappelijke structuren.
Je kunt zelfs onderzoeken in hoeverre ‘de wereld’ alleen deze aarde betreft. Mijn ervaring is dat er vele werelden (bewoners van andere planeten) hun eigen pollepel in de aardse pap roeren uit nieuwsgierigheid, leergierigheid, eigenbelang en ook welwillendheid.
We hebben allemaal onze rollen en personages in ‘one BIG play’.

Uiteindelijk geeft Gaya (het gezamenlijke bezielde leven op aarde) je precies die spiegelingen te verteren die je zelf in het spel kiest te houden.  Val je door je spiegel, of val je door de mand? Durf je te zien wie je werkelijk bent? Of verdwaal je meer en meer in het bouwwerk waar je in verzeild bent geraakt?

Times of change
‘De wereld’ staat al een heel aantal jaren in brand.
Zoals ik het ervaar beleeft de aarde een heel welkome transformatie. Spreekwoordelijk gezien ontpopt ze van rups tot vlinder. Steeds meer mensen worden zich bewust van nieuwe mogelijkheden om hun ‘mens zijn’ te ervaren.  Ze kiezen er voor om op verkenning te gaan in deze vernieuwde versie van het levensspel op aarde.
Uniek, totaal eigen en toch verbonden in een harmonische ervaring van ‘elkaar zijn’.

Hard lopen of stil staan
Het maakt uiteindelijk niet uit hoe je je leven leeft. Je kunt een boeddhist of een moslim zijn. Als een spin in het web zijn of als een olifant in een porseleinkast…. Aarde houdt van je, en gunt jou je ervaring. Met liefde. Maar ook spiegelt ze steeds duidelijker de gevolgen van je gedrag en levenshouding.
Handel jij vanuit je hart? Of pas je je liever aan aan wat je denkt dat de maatschappij van je verwacht? Handel je in goed vertrouwen? Of handel je uit wroeging of angst voor tekort? Het resultaat zal heel verschillend zijn.

Als je je hart volgt wijst de liefde van het leven je vanzelf de weg in jouw creatie.
Allelightblues valt op z’n plek als je de mogelijkheden van ‘de nieuwe aarde’ leert verstaan. Het leven ondersteunt je als je jouw eigen persoonlijke dans in afstemming laat zijn met een grotere samenhang van essentie.

Stem van de stilte
Met regelmaat de stilte opzoeken kan heel welkom zijn om die samenhang te kunnen blijven of te gaan doorvoelen. Ik voel me dankbaar dat steeds meer mensen zich thuis weten in het stille midden waar alles samen valt.
Het is een plek in ons allemaal waar we altijd welkom zijn in een dieper ‘thuis’. Een plek waar we altijd en opnieuw kunnen ankeren in de grootsheid die we samen zijn.

De aarde is er ook blij mee…. Dat laat ze me heel regelmatig voelen <3

bermeertje

Geen geheim meer

Afgelopen week was ik bij mijn moeder op bezoek. Mijn tante was er (voor mij onverwacht) ook. Ik hou van allebei. Het zijn prachtige lieverds die allebei met hart en ziel klaar staan voor hun geliefden. Het was dan ook bijzonder om voor het eerst zo met hen samen te zijn.

PIJN!
Pijnlijk was het wel dat toen ik na het het bezoek aan mijn moeder en tante aan het strand stond er heel veel pijn opwelde in mijn lijf. Het was alsof mijn lijf verscheurde. Er welde een diepe schreeuw op van binnenuit. AAAAARRRRRRCHCHCHCH!!!!!!!
vurigfotoIk voelde een enorme Kali-kracht, verscheurend en vernietigend. Het deed TE pijn om op dat moment het gevoel helemaal te kunnen doorvoelen.

Deze pijn is niet van mij, het is niet van mijn moeder en tante, het is de pijn van de werelden die tussen ons in staan door onze verschillende levenspaden.

Generatiekloof
De oorsprong van deze pijnlijke ‘kloof’ tussen onze belevingswerelden is een familiegeheim. Mijn moeder en tante hebben door hoe hun leven liep gekozen om dit geheim ‘te bewaren’. Waarschijnlijk hebben ze geen andere keuze kunnen maken uit bescherming voor zichzelf en andere betrokkenen.
Voor mijzelf is ‘het geheim’ misschien wel de belangrijkste aanzet geweest van een grote zoektocht om ‘mezelf’ terug te vinden. Ik ben door onderhuidse spanningen die ik in het gezin en in de familie voelde als kind manieren gaan zoeken om deze spanningen op te lossen. Uiteindelijk bleken ze niet zomaar voor anderen op te lossen. Pas toen ik diep in het collectieve bewustzijn bij ‘de oorsprong van alles’ was beland drong dat feit tot me door. Ik was inmiddels al aardig in ín de aap gelogeerd.
Het is een klus geweest om vanuit de dieptes weer te herrijzen om nu uiteindelijk weer steeds vrijer te kunnen stromen. Het is de stroom van het leven die alle wonden heelt. Het is de stroom van het leven die uiteindelijk zorgt voor de diepste harmonie en vrede, verbonden met ‘al dat is’.

3rozerooozenHet geheim
Mijn moeder en tante zijn half-zussen. Ze delen dezelfde vader en hun moeders waren volle zussen van elkaar. Mijn moeder is nadat ze geboren was zelfs kort in het gezin van mijn oudtante opgevoed zodat mijn oma kon werken.
Er is in die tijd voor gekozen om de ware identiteit van mijn moeders vader te verhullen. Nadat mijn oma trouwde met een lieve man is mijn moeder aangenomen als zijn dochter en pas toen ze 12 was hoorde ze dat haar oom haar vader was en werd haar gevraagd die informatie met niemand te delen. Pas toen ze 37 jaar later (ze had toen dezelfde leeftijd als ik nu) de stilte doorbrak bleek dat iedereen het eigenlijk altijd al wist. Er werd gewoon niet over gesproken.
Het is nog steeds een gevoelige geschiedenis.

Ik eer de moed en de liefdevolle goedheid die mijn oma en oudtante samen hebben weten te schenken aan elkaar. Het ontroert me als ik er bij stil sta. Ik vermoed echter dat ze zich niet bewust zijn geweest wat de consequentie was voor de volgende generatie dat ze ‘hun geheim’ stil hielden.

Lighthouse
De avond na de ontmoeting hielden de pijn en ook het geheim me bezig.
In de middag, nadat we samen aan zee een kop thee hadden gedronken, liepen we op het pad naar de boulevard pal op de Noordwijkse vuurtoren toe. Deze viel me op dat moment bijzonder op. Ik maakte er een foto van….
lighthouse cant hideAl mijmerend over wat ik zou kunnen doen om te zorgen dat er meer heling groeit in verbinding met mijn familie zocht ik afbeeldingen van vuurtorens. Ik las in één van de oneliners: ‘If you are a lighthouse you cannot hide yourself, if you hide yourself, you cannot be a lighthouse’.

In bescherming
Mijn ouders hebben mij niet in bescherming kunnen nemen. Juist hun onopgeloste gevoelens maakten mijn leven tot een flink labyrint.
Ik heb mijn ouders niet in bescherming kunnen nemen. Sterker nog, door elkaar goedbedoeld te beschermen en/of te willen redden is er een steeds complexere verwikkeling ontstaan.
Ik heb uiteindelijk mijn ouders los moeten laten om mijn eigen weg te gaan. Alleen dat bracht ons uiteindelijk weer bij elkaar.

Verschuiving
De ochtend na de ontmoeting met mijn moeder en tante was ik in de yoga-klas. Ik voelde, door het rekken en strekken, de pijn die door de ontmoeting was ontstaan verschuiven en veranderen. De oude verkramping van het me toe eigenen van het probleem kwam los:
Het is de keuze van mijn familie geweest om ‘het geheim’ te bewaren, niet mijn keuze.

De onschuld
Uit ervaring weet ik dat het niet alleen persoonlijke gevoelens zijn die koste wat kost in bescherming genomen moeten worden. Het is juist het ‘heilige niets’, de ultieme onschuld, die hersteld mag worden. Een veilige haven waarin we allemaal ‘thuis’ kunnen komen. ‘In het reine komen’ noemen we dat zo mooi….
Samen zijn we Leven. Samen vormen we één ziel. Verhalen die we langer in standhouden dan dat goed voor ons is gaan wringen en verstoren en drijven ons eerder uit elkaar dan dat we er harmonie in kunnen vinden.
Ik ben nu geen kind meer dat verzwolgen wordt door de onderstromen, mijn moeder en mijn tante evenmin. we zijn alle 3 volwassen en de generatie die het geheim in het spel bracht is al heel wat jaren terug gaan hemelvaren.

Grootouders
Mijn moeders vader heeft zich jaren geleden één keer onverwacht kenbaar gemaakt toen ik bij een helderziende was. Ze zei: ‘Er is een oudere man hier in de kamer. Hij is voor jou gekomen.’ Ze liet me een tijdje met hem zitten en ging zelf de kamer uit. Ik voelde zijn liefdevolle aandacht. Ik wist dat het mijn opa was. Toen de helderziende dame terug kwaardig-bidden-4-generaties.largewam zei ze: ‘Hij zegt dat het hem spijt’. Ik kon het voelen. Het was een onverwachte ontmoeting en rakelde meer op dan ik had kunnen vermoeden. Uiteindelijk gaf het me rust.
‘De grootmoeders’ weven al jaren met me mee in de energie. Ze inspireren me en staan me bij. Door hun ongeziene maar wel gevoelde aanwezigheid voel ik me gedragen in de keuzes die ik maak.

Dank je mama!
Door de dagen heen merk ik dat er na de ontmoeting een knop in mij om is. Mijn leven stelt zich bij.
Ik schrijf en herschrijf deze blog om mijn gevoel en inzicht te ventileren en onderzoek of wat ik schrijf relevant genoeg is om openlijk te delen. Het raakt niet alleen mijn eigen leven maar ook dat van anderen.
Doordat ik al jaren vragen krijg ‘wanneer ik dat boek ga schrijven’ voelt het belangrijk genoeg. Hoe vrijer ik ben om over mijn eigen verhaal te delen, hoe makkelijker ik mijn eigen levenslessen woorden kan geven om uit te reiken aan anderen.

In een gesprek met mijn moeder geeft ze me groen licht. “Mijn zegen heb je” zegt ze…. Als ik er maar geen namen van anderen in noem.

Dankbaar
Zo schrijf ik mijn woorden en voel me dankbaar, dat er steeds een beetje meer ontsluierd mag worden van wat me tegenhield om voluit hier op aarde te zijn.
Het is haast bizar dat de erkenning van een grootvader zo’n diepe impact op mijn lijf kan hebben. Ik voel rust groeien en dat geeft vertrouwen.

Samen zijn we liefde, door dik en dun. <3

Paradijzen is een werkwoord

aardegodinIk paradijs mezelf….
Een jaar of 6 geleden ging de knop om en ontdekte ik hoe belangrijk het is om te doen waar mijn lichaam blij van wordt. Het is voor mij DE manier gebleken om steeds dichter bij mijn ziele-kern uit te komen.
Door mijn lichaam centraal te stellen is mijn leven steeds meer verbonden met een natuurlijke hartklop van de aarde, met ‘leven’ zelf.

Allemaal helden
Het is fijn om te zien dat meer en meer mensen beseffen dat het aardse leven een avontuurlijke reis is waarin we allemaal onze eigen helden-pad te lopen hebben.
We hebben allemaal onze eigen levenslessen te leren en als je jouw eigen dans met het leven leert doorgronden blijkt de aarde een prachtig toneel te vormen voor jouw (=onze gezamenlijke) goddelijke essentie.

in gouden zeeConcurreren of ‘samen spelen’
In onze huidige samenleving worden we nog vaak uitgedaagd om te concurreren met elkaar. Geld en macht staan met regelmaat nog in de weg om de zielsverbinding echt te kunnen delen.
Gelukkig zijn er steeds meer mensen die zich bewust zijn hoe het werkt om ‘elkaar te zijn’. Mensen die weten hoe je door juist helemaal open en eerlijk in het leven te staan en door te doen wat goed voelt zonder ruis kunt co-creëren en moeiteloos kunt manifesteren.
‘Paradijzen’ noem ik dat: Het verbinden en ‘samenweven’ van díe dromen waar je samen blij van wordt. Een samenspel waarin ieder op een eigen unieke wijze bijdraagt voor een groter geheel.

Mooiste dromen
Bewuste dromers herkennen de liefdevolle spiegel in de ander. Het leven begeleidt ons op ons pad om onze mooiste dromen waar te maken. Soms verrassend en soms heel gewoon. Soms in een stortvloed van ‘toevalligheden’ en soms in een heerlijke flow van ‘easy-going’.

Ik wens jou dat je mooiste dromen zich mogen manifesteren.
Met veel plezier. <3

Met als toegift een leuke film waarin de heldin haar paradijs tot leven laat komen: