Elkaar zijn


Grip

Het heeft lang geduurd voor ik ‘mijn grip’ op de buitenwereld los durfde te laten.
Iets in mij wilde altijd ‘de beste’ zijn doordat ik geen vertrouwen had in de onderliggende motivaties van anderen. Ik voelde dat mijn inzicht in ‘het grotere plan’ meer diepgang had en hield voet bij stuk om mijn mooiste visie op ‘de grote droom die we samen delen’ verder te laten evolueren. Mijn pad is daardoor nogal solistisch verlopen.

Vrijheid
Door mijn spel met het leven zijn langzaam maar zeker mijn ogen en hart open gegaan.
‘Ik’ is een wonderbaarlijk wezen, groots en met vele facetten. Samen vormen we ‘Ik’, in vele gestaltes en persoonlijke kleuringen.
De vrijheid die is ontstaan doordat ik mijn mentale (be)grip los heb leren laten is soms nog overweldigend. Het is heerlijk te weten dat de zelfzorg die ik nu neem me steeds meer doet landen in mijn ‘eigen domein’ van persoonlijke creatie.

Het geeft rust dat ik niet meer meteen op hoef te springen als ik om me heen onhandig gedrag of overtuigingen zie of voel bij mensen en situaties. Ieder mens heeft recht op eigen avonturen en die gun ik iedereen ook van harte. Juist door te vertrouwen op de liefde die door elke ervaring heen beweegt en welke van nature disharmonie herstelt (indien gewenst) geef ik de mogelijkheid voor anderen om ook weer ‘thuis’ te komen in ‘zichzelf’.

Dansen met het leven
Soms voel ik hoe ‘ik en mijn schaduw’ samen dansen en in elkaar opgaan.
Meestal kan ik hierin ‘de kloppendheid van mijn leven’ op een fijne manier ervaren. Soms ook voelt het wat onherbergzaam en spannend doordat er dan schakelingen zijn in het collectieve veld. Er vallen dan oude identificaties weg en mijn levensscript stelt zich bij. Toch groeit het vertrouwen om steeds meer in overgave te komen aan wat zich manifesteert.

Vuur
Soms ontstaat er nog wel veel vuur in mijn lijf doordat ik een veelomvattende droom nastreefde. Gelukkig beseft mijn spirit steeds meer dat een mens maar een begrensde mogelijkheid heeft om te kunnen bevatten hoe groots het leven is.
Ik weet makkelijker mijn eigen maat te verzorgen. Dat geeft rust voor mijn persoonlijke leven.

Pad van de ziel
Ieder mens heeft een eigen avontuurlijk pad te lopen om ‘de ziel die we samen zijn’ vrij te maken. Het vraagt overgave en moed. Het lijkt een heel geharrewar bij tijden, maar als je een heldere intentie en focus hebt is alles mogelijk en kom je door de donkerste gebieden van ‘de nacht van de ziel’ heen.
‘Doen waar je blij van wordt en wat goed voelt’ is een gouden regel om op je eigen zielepad te blijven en zo tot ontvouwen te komen.

Elkaar zijn
Het blijft me boeien hoe we rollen spelen voor elkaar en hoe we door onze visie en focus onze leefomgeving beïnvloeden. Waarschijnlijk is het doordat ik me zo lang een einzelganger heb gevoeld dat ik nu erg geniet van ‘het samen goed hebben met elkaar’.
Vereenvoudigen van mijn leven brengt verrijking in ontmoeting. Er is steeds meer kleur te delen, in steeds meer openheid en zachtheid.

Als in ontmoeten het nodige is uitgewisseld wordt het stil
Geen gespannen stilte maar een vervullende stilte
Waarin je terug valt in elkaars essentie

Heerlijk is dat. <3

Saai!

 

Verslaafd aan spanning
Ik herinner me nog de eerste keer dat ik ontdekte dat ik verslaafd was aan het spanningsveld waar ik me in bevond. Er was een hele grote angst voor saaiheid. Alsof ik dood zou gaan als mijn leven saai zou worden.
Opeens viel me in dat het spanningsniveau wel heel duidelijk veel te hoog was en dat een klèìn bèètje saaier heus niet zo erg zou zijn. Er viel me een rust in en een besef dat mijn leven niet zou ophouden te bestaan als ik de teugels iets zou laten vieren.

Steeds meer kleur

Het wonderlijke was dat ik ontdekte dat mijn leven meer kleur kreeg als ik me ontspande. Er ontstond ruimte om te genieten van wat ik voelde en ruimte om tot nieuwe inzichten te komen.
Door de jaren heen zijn er steeds weer momenten geweest waarop mijn leven me leek te brengen naar de rand van een afgrond en dat ik te springen had in een ruimte met nog weer meer ontspanning.
Soms leek het op sterven en daarna altijd als opnieuw geboren worden.

De extremiste 

In mijn leven is het misschien wat extreem gegaan.
Ik heb mijn persoonlijkheid behoorlijk onder druk gezet door als Atlas de aardbol op mijn schouders te willen nemen, met bi-polariteit als gevolg.

Na wat jaren onderzoek en uitproberen zag ik in dat de enige manier om weer thuis te komen in mijn lichaam zou zijn om midden in mijn eigen ‘roos’ te landen.
Ik ben intensief trainingen gaan volgen, assisteren en geven om het spanningsveld dat ik onderhuids voelde in een ruimere bedding te kunnen laten oplossen. Jarenlang had mijn lijf tijd en rust nodig om het kundalini-vuur dat in mijn rug woedde na de trainingen weer te integreren in  de dagelijkse realiteit.
Buiten deze activiteiten om was mijn leven best saai te noemen. Rust, rust, rust…

Binnenstebuiten
Het afgelopen jaar had ik het plan om sabbatical te nemen. Ik dacht: ‘rust doet goed, daarin vind ik balans’. Tegen het saaie aan was mijn motto ‘Yantra’s en yoga’. Achteraf kijkend zie ik dat het juist een flink bewogen jaar is geweest. Ik voel me behoorlijk binnenstebuiten gekeerd in mijn menselijk hansopje.
Door de reis met de yantra’s verandert mijn perspectief op leven. Wat niet ‘klopt’ lost op en wat wel ‘klopt’ krijgt verbinding en voeding doordat het geworteld raakt in het hart dat we samen vormen op aarde. Waar ik eerder vooral de aandacht richtte op wat ‘opgelost’ mocht worden daar ben ik langzaam maar zeker meer bodem aan het vinden in wat ‘opgebouwd’ mag worden. Maar hoe dat vorm gaat krijgen? Dat weet ik niet….

Grote moeder
Mijn interesse en onderzoeksveld is liefde, vrede, harmonie. We zijn er allemaal intrinsiek mee verbonden. Ik ben gaan zien dat het bewustzijn van de aarde door alle ervaringen heen met ons mee beweegt als een heel liefdevol intelligent wezen. Vanuit één oerbron weven we als ziel samen scripts voor elkaar, op basis van intentie.
Het ruimere bewustzijn van onze mooie blauwe planeet is een magische werkelijkheid waarin tijd, ruimte, afstand en afkomst niet ‘conform de norm’ vastomlijnde of meetbare gegeven zijn. In dat veld ‘zijn we elkaar’ en onlosmakelijk verbonden met ‘Pacha mama’.

Zielevonk
Ik ben gaan zien dat ik als kind, onbewust bekwaam, al toegang had tot velden die zich gaandeweg voor mijn volwassen menselijke bewustzijn openen. Mijn zielevonk heeft heel bewust gebruik gemaakt om binnen deze magische ruimte die de mens bewoont een persoonlijk avontuur te smeden. De vonk in mij heeft zich laten vallen in ‘the abyss of mankind’ om zò diep te zinken tot er geen sprankje van ‘de zondeval’ meer aan me kleefde. Vanuit die ledigheid heeft die vonk in mij me terug laten ‘opwellen’.
Dat ik er nog ben is een wonder. De enige reden dat ik er nog ben is doordat ‘het in mijn script stond’.

Saai
Om terug te komen bij ‘saai’ wil ik maar aangeven dat een mens aan de buitenkant nooit zal kunnen zien wat aan de binnenkant ten diepste leeft. Johan Cruijff zei zo mooi: ‘Elk
Er zijn jaren geweest dat niemand in mijn schoenen zou hebben willen staan, zo diep was ik gezonken. En toch, door de stilte te eren en steeds dieper door ‘saai’ heen te durven voelen is er een nieuw leven voor mij gestart.
Het is wennen om steeds meer lagen van mijn pantser achter me te laten en me vanuit zachtheid werkelijk welkom te voelen op aarde. Toch lukt het best wel goed… Met dank aan die lieverd die me thuis geeft hier in Etten-Leur. Hij doet het heel ok met deze vreemde vogel onder zijn vleugels.

Diploma voor leven
Niemand krijgt academische titels of diploma’s voor de levenskunst die ‘moeder aarde’ aan ons uitreikt.
Ikzelf heb mijn eigen kennis en vaardigheid bijeengesprokkeld uit de oersoep met hulp van vele leraren uit vele werkelijkheden. Vanuit de ether waren er de Guru’s, yogi’s en sjamanen, mineralen, dieren, planeten, bomen, paddestoelen en zo meer… In de zichtbare werkelijkheid waren mijn leraren andere medespelers, zoals mijn dochter, ouders en geliefden.
Een puur en liefdevol bewustzijn beweegt door alles heen en begeleidt ons op ons pad. Als we luisteren naar de lessen van het leven groeien net als bij een boom onze takken en wortels steeds een beetje langer en wordt onze stam steeds een beetje steviger.

Mens

Mens zijn op aarde is groots. En het is zeker niet saai om te zien hoe meer en meer zielen ontwaken in een nieuw perspectief op mens zijn.

Je wordt verwekt
Je wordt geboren
Je ontdekt
Je experimenteert
Je leert

Je wordt binnenstebuiten gekeerd

En wordt steeds stiller, misschien zelfs op het saaie af.
En daar begint het echte leven….. Thuis in het hart van al dat is.

<3

Pure onschuld

Childrens fire
In de ‘Deer-tribe’, een Noord Amerikaanse sjamanistische stroming waar ik me verbonden mee voel, wordt gesproken over ‘the Childrens fire’. Het is het zielevuur in ons dat ons hele leven lang in helderheid, liefde en onschuld brand. Welke ervaring je ook beleeft als ziel, welke keuze je ook maakt, het levensvuur van het innerlijke kind weet ons altijd weer terug naar ‘huis’ te brengen. Het kind-vuur in ons is pure onschuldige levenskracht.

Elk moment is nieuw
Hoe veel verhalen en ervaringen ons leven ook mogen kleuren tot het avontuur dat we ervaren, er huist altijd een onschuldige oorsprong in het diepst van ons wezen.

Groeien
Onszelf herinneren dat we in wezen pure onschuld zijn is heel waardevol als we oude patronen achterlaten om te groeien in bewustzijn.
Mijn persoonlijke ervaring is dat als ik groei in lichtkracht er vaak ook schaduwzijden van ‘mens zijn’ zichtbaar worden. Al jaren reis ik met het helende werk dat ik doe door flink uitdagende velden van bewustzijn. Het besef dat ik pure onschuld ben en dat ik mag rusten in vertrouwen helpt me steeds opnieuw om koers te houden richting de meest geheelde versie van mezelf en daardoor kan ik heling bieden voor de mensen die naar mijn praktijk komen maar ook voor de netwerken waar ik mee verbonden ben, bewust of onbewust.
De schaduwen die zich bij helende momenten laten voelen hoef ik niet persoonlijk te nemen. Het zijn spiegelingen van werelden waarin betrokkenheid niet meer wenselijk is. Ik geef ze terug aan de ether en het leven vindt daardoor weer een harmonischer afstemming.

Radical honesty

Mijn ervaring is dat hoe eerlijker en openhartiger ik ben naar mezelf en naar de mensen om me heen, hoe meer mijn leven ‘klopt’. De flow die daardoor ontstaat is één van de fijnste voordelen van onschuld centraal stellen.
Geweldloze communicatie is voor mij heel waardevol gebleken in het kunnen benoemen van zelfs de meest uitdagende situaties. Als je je gevoel leert uiten zonder met vingers te wijzen naar andere betrokkenen ontstaat er ruimte om met elkaar mee te leven zonder dat we elkaar schuld in de schoenen hoeven te schuiven.

Liefde herkent zichzelf in elkaar
Het blijft voor mij een wonder te ervaren hoe de liefde (=onschuld) in het leven er voor kan zorgen dat al onze verhalen een mooie afstemming vinden met elkaar.
Hoe meer ik groei, hoe meer ik zie en voel hoe onze verhalen met elkaar verweven zijn. De keuzes die we persoonlijk maken hebben hoe dan ook weerslag op de mensen om ons heen.

Oorspronkelijkheid
Ik ervaar keer op keer dat als we vanuit oorspronkelijke onschuld handelen we veel krachtiger zijn dan dat velen voor mogelijk houden. Als je niets achterhoudt kan het leven met grenzeloze liefde dóór en vóór je werken.
Natuurlijk heeft ieder mens zelf te leren het leven op een groeizame manier in beheer te nemen. Ons leven geeft daar elk moment nieuwe kansen voor. Zo is onze reis op aarde een persoonlijk avontuur tussen lichtpunten en donkere momenten. Beiden hebben hun waarde in de reis van bewustwording van ziel op aarde.

Het ‘childrens fire’ blijft door alle ervaringen heen geduldig brandend, zo lang ons hart klopt. Daar bij stil te staan maakt me blij.

Fijn dit vuur met je te kunnen delen…. <3

11:11

Naar bed
Edward en ik staan onze tanden te poetsen. Beiden bij een eigen wastafel in de badkamer. Het is voor het eerst dat ik in een huis woon met 2 wastafels naast elkaar. Ik maak er een grap over als we beiden onze borstels uitspoelen onder de waterstraal.

11:11
Ik loop mijn kamer in om het glas te pakken om water te gaan drinken. Het glas staat voor mijn wekkertje dat 11:11 aangeeft. Ik voel een schokje door me heen gaan terwijl ik met het glas in de hand terug loop naar de kranen. Het voelt diep in mijn wezen als een signaal van synchronisatie.
Ik vertel Edward dat de symboliek die ik waarneem, in een aantal beelden die samen komen, voor mij voelt als een geschenk vanuit de kosmos. Samen afgestemd en in balans met hemel en aarde.

De kosmos
Het is alweer een tijdje terug dat ik bij Edward in bed sliep. Ik woon hier nu 3 weken en in die tijd heeft mijn lijf veel behoefte gehad aan eigen ruimte om de verandering van woonplek en leefstijl te kunnen doorleven. Overdag is daar meer ruimte in gekomen. Met nog de nodige woordenwisselingen is er een nieuwe balans gegroeid waarin ik voel dat ik, ondanks dat ik in ‘zijn huis’ woon, mijn authenticiteit kan bewaren in verbinding.

Als we in elkaars armen liggen voel ik een enorme zachte openheid in Edward. Ik zeg hem: “Ik weet dat jij het ook voelt dat je nu hier bent maar deels ook vanuit ‘de andere kant’ aanwezig. Dit is multidimensionaal bewustzijn. Ik voel Shiva in jou.”
Terwijl we vrijen zie ik sterrenstelsels door ons heen dansen. We gaan op in een kosmisch verbond van leven voor het leven. Voorbij aan hem, voorbij aan mij. We gaan op in die plek waarin alles samen komt, in liefde.

Nieuw begin
Vandaag voel ik dat we samen weer een deur hebben kunnen openen voor elkaar. Ik maak de Puja schoon en hang een schilderij op dat ik maakte. De ontstane harmonie komt tot bloei in huis.

Geluk is heel gewoon
Een voorbeeld van hoe geluk heel dichtbij kan liggen…. Mijn ego worstelt nog geregeld door alles wat ik achterliet en dat wat niet is zoals sommige ego-delen het zouden willen zien. Toch zou ik deze dans van onze zielen niet willen missen.
Het geschenk van Edward dat ik voluit mezelf mag zijn, met alle kleuren die daar in opkomen, is onbetaalbaar. Helend en opening gevend om mijn soms uitdagende spirituele levensavontuur meer te integreren in een gemoedelijke dagelijkse werkelijkheid.

Ik voel me dankbaar <3

Het hart van alles

Afronden en opnieuw beginnen
Na Lorelei vind ik mezelf opnieuw uit. De 14 yantra’s die ik maakte hebben als een tornado huis gehouden in mijn leven. Ze zijn de aanzet geweest bij Edward te gaan wonen in Etten-Leur.
Terwijl ik de stappen zette om vanuit Haarlem naar het zuiden te verhuizen viel er van alles ‘op z’n plek’ in binnen- en buitenwereld.
Ik was na 3 jaar plotsklaps klaar met dit hoofdstuk in mijn levensboek.

De wereld en ik
Na het succes van ‘Zussen rond Zutphen’ wenste ik in Haarlem opnieuw een hart- en womb-verbonden sisterhood te helpen vormen. Wat ik merkte was dat het leven iets heel anders met me voor had. Ik kreeg steeds opnieuw gespiegeld dat ik meer naar binnen mocht gaan in plaats van naar buiten te blijven handelen.

Er leek een keuze die ik had te maken: Blijf ik als een soliste handelen voor ‘algemeen belang’ of durf ik me echt te openen voor ‘het grote hart’ dat we samen delen?
Om eerlijk te zijn had ik geen keuze. Het leven koos voor mij, met mij erbij.

De ogen van het hart

De maand na Lorelei had ik een aantal ervaringen waarin ik zag hoe ‘het hart van alles’ zich voor me ontsluiert. Het voelt als knipoogjes van het universum.

De eerste keer was 3 weken na het festival. Ik was met een vriendin naar de sauna. Terwijl ik in de sauna mediteerde zag ik de ogen van mijn gezicht zich sluiten waarna er in mijn hart één groot oog open ging. Het voelde als een grote open ruimte waarin alles samen kwam in eenheid.
2 dagen later was ik op de cd presentatie van Elie Saz waar veel lieve kennissen uit verschillende kringen waren. Op het podium naast Elie schilderde kunstenares Pushpa een afbeelding van een man met ogen dicht. De hele tijd zag ik een werveling op het hartgebied. Op het allerlaatst verscheen een oog precies in het midden. Kippenvel.

Hart voor de aarde
Een ander moment waarop ik de magie van het hart zag gespiegeld was vorige week. Ik deed met mijn vader mee aan een ‘sport en spel-middag’. Een heel team medewerkers van Akzo-Nobel gaf enthousiast inzet vanuit een welzijnsproject dat door het bedrijf wereldwijd is opgezet.
De t-shirts die ze aan hadden troffen me. Dezelfde Shiva-blauwe kleur als dat de 2 Maria’s als achtergrond hadden gekregen. Een groot hart met een aardbol erin op de voorkant. Ontroering en kippenvel.

Geordende chaos
Ik leer steeds meer vertrouwen op de harmonie die verscholen licht binnen de ‘geordende chaos’. Er valt makkelijk te oordelen over de uiterlijke omstandigheden op aarde, toch is er een dieper liggende intelligentie werkzaam die ‘in gezamenlijkheid van de ziel’ aansturing geeft voor persoonlijke levensverhalen. Wondermooi om af en toe doorkijkjes te mogen ontvangen in het liefdevolle organisme dat we samen ‘zijn’.

Vrede en balans
Mijn huiswerk is voorlopig nog om te zorgen voor een kloppende balans tussen lichaam en geest, tussen binnen en buiten.
Ik mag dan een berg aan healing-technieken in de vingers hebben, als ik niet luister naar ‘waar mijn eigen ziel van gaat zingen’ loop ik mezelf voorbij en dat helpt niemand.

Het leven is goed voor me
Gisteren was ik deel in een Despacho-ceremonie ‘om de hoek’ in België.
Diego, de jonge sjamaan, herinnerde ons eraan dat we samen ‘familie’ zijn.
We openden een ruimte waarin we onze dankbaarheid en intentie samen in verbinding brachten. Van daaruit ontstaat een coherent veld verbonden met ‘het hart van alles’.

Dat is waar ik me thuis voel.  <3

De 2 Maria’s

Lorelei festival
Afgelopen februari kreeg ik opnieuw een rol als tempelhoedster voor het Lorelei festival dat in augustus plaats vond. Ik bedacht dat het fijn zou zijn om yantra’s te maken voor het hoedster-team. Dit om een mooie synergie te helpen stromen.
Het team vond het een leuk plan en zo ging ik aan de slag met 9 yantra’s.

De 1e 9 yantra’s

9 plus 5
Toen ik in april de yantra’s uitreikte was ik een hele ervaring rijker. Het bleek best pittig om een verbonden krachtveld te realiseren. De yantra’s kwamen elk op een eigen manier en ook onderling in stroming. Dat vroeg behoorlijk om bewuste aandacht en zorgvuldigheid.
De yantra’s werden begin april met een warm welkom ontvangen. Vanuit het kernteam hoorde ik een wens dat het fijn zou zijn als ik nòg 5 yantra’s zou maken. 1 voor mezelf, 1 voor de vuurhoedster, 2 voor het thema van dit festival: ‘de 2 Maria’s’ en 1 voor het festival zelf.

Een avontuurlijke uitdaging
Ik heb tijd genomen om te doorvoelen of ik deze wens kon vervullen. Tot dan toe had ik de yantra’s alleen op eigen intuïtie gemaakt. Ik voelde dat ik bevestiging nodig had vanuit de spirit-wereld om ‘ja’ te kunnen zeggen op deze uitnodiging.
2 ochtenden na de vraag voelde ik de yantra’s gedownload worden in de energie, ik nam dat aan als een ‘ja’. Vanaf dat moment durfde ik er mee aan de slag te gaan.

De eerste opzet

In etappes
De yantra’s voor de Maria’s zijn in etappes gemaakt. Als ik te snel ging was er te veel ‘magie’ in de lucht.
In juni, vlak voor ik naar Glastonbury vertrok werd ik ’s ochtends in alle vroegte wakker en voelde ik natuurwezens om me heen en mijn kamer rook naar bloemengeuren. Ik een uitnodiging om een eerste opzet voor de Maria’s te maken.
Uiteindelijk pas half augustus, een week voor het festival na een reis met mijn familie naar Noorwegen, bleek het tijd om de Maria’s echt op het doek te zetten.

Maria de moeder en Maria Magdalena

Lichtbom
Nadat de yantra’s afgerond waren ontstond er een grote schokgolf in mijn lijf en leven. Het voelde alsof alles opging in ‘het licht’.
Ik ben een paar dagen naar mijn lief ‘gevlucht’ en nadat ik weer terug kwam heb ik de yantra’s buitenshuis bewaard tot aan het festival.
Ter plekke hebben ze een week in de tempel gehangen, samen met de 14e yantra voor Lorelei zelf. Ze hebben daar hun Maria-energieën kunnen uitstralen voor de aanwezigen.

De yantra voor Lorelei door deelneemsters ingekleurd

Vurig
Zelf ben ik vlak voor het festival uit mijn rol als tempelhoedster gestapt. Mijn ruggengraat werd te vurig als ik lang bij de Maria-yantra’s in de buurt was.
Er is in de reis met de 14 yantra’s meer via mijn zenuwstelsel in stroming gekomen dan dat mijn lichaam op dat moment kon verwerken. Een leerpunt voor mij. Het zal even duren voor ik weer zo’n groot project onder handen neem.

Een nieuw begin
Mede door het maken van de Maria’s ziet mijn leven er nu heel anders uit. Ik ben vrij plots verhuisd naar ‘mijn lief’ in Etten-Leur. Mijn leven krijgt daarmee een heel nieuwe draai. Er is nu veel rust en ruimte om mezelf opnieuw uit te vinden.

De Maria’s zijn bij mij thuis. Ze hebben nog steeds veel uitstraling.
Pas eergisteren heb ik ze samen zichtbaar neergezet nadat ik ‘het gebeuren op het festival’ kon afronden voor mezelf. Voor die tijd brachten ze te veel vuur in beweging in mijn lijf.
Ik voel een stille uitnodiging die van ze uit gaat om vooral verder te gaan op mijn ‘pad van het hart’.

Hologram van Zutphen

Ik vraag me af of het toeval is wat er dan opeens gisteren gebeurde:

Inge Schultze, de huidige beheerder van ‘Zussen rond Zutphen’ een sisterhood-cirkel voor de regio welke ik 5,5 jaar geleden initieerde, heeft op facebook een oproep gedaan en een nieuwe groep gemaakt voor beheerders van ‘Zussen-groepen’ door het hele land. Haar initiatief wordt met veel enthousiasme en nieuwe initiatiefkracht omarmd. In één dag tijd zijn er in heel Nederland een heel aantal regionale Zussen-groepen ontsproten.
Superfijn! Dank je wel Inge <3

Al wat je hoeft te doen is trouw zijn aan je eigen lieve hart…. <3

Winnen van mezelf

Het mannelijke in mij…
…is een veelzijdig typje. Speels en onderzoekend, ‘out-of-the-box’, soms heel ‘to the point’ en nog veel meer.
Ik ben maar wat blij dat mijn relatie met de man in mij steeds harmonieuzer is geworden. Dat maakt mijn leven wel een stuk aangenamer.

Oordelen
Mijn liefde voor het mannelijke in mij is niet vanzelf gekomen. Als kind had ik een oordeel over wat mensen met de aarde deden. Oordelen ook over hoe ‘de kerk’ en maatschappij met spiritueel bewustzijn om ging en oordelen over mijn familie en directe omgeving waar ik in opgroeide. Ik voelde me niet veilig tussen al die onbewust levende, projecterende en botsende persoonlijkheden. Of ik nu televisie keek of op school zat of zelfs bij mijn moeder op schoot, overal ‘klopte’ er iets niet en dat maakte dat ik me boos, verdrietig, eenzaam en radeloos voelde.

Narcisme
Wat ook niet hielp was dat mijn vader zonder dat hij het besefte aardig wat narcistische karaktertrekken had. Zo was er bijvoorbeeld elke zondag een stoeipartij tussen hem en mijn broertje die leuk begon maar steevast uitmondde in een drama. Mijn vader wilde altijd winnen.
Als hoog sensitief meisje stond ik dan aan de grond genageld. Het jongetje in mezelf kon niets doen en raakte meer en meer bevroren in een wereld die onveilig voelde.

Uit elkaar gaan
Toen rond mijn 7e de nachtmerries begonnen, waarin de aarde verging en ik als enige de sleutel van verlossing bleef zoeken, is er een wig ontstaan tussen mijn lichaam en essentie.
In weer andere dromen kon ik vliegen, precies zo hoog dat anderen me nèt niet konden aanraken. Ik vloog gewoon overal overheen.
De adelaar in mij is hoger en hoger gaan cirkelen om oplossingen te vinden voor wat ik om me heen zag en voelde. De mol in mij is dieper en dieper in de aarde gaan graven om te ontdekken waar de kinken in de kabels zaten. Wat ik zo diep onder het velletje van bewustzijn ontmoette was niet voor de poes. Het maakte dat ik stiller en stiller werd over mijn innerlijke avonturen. Het was niet veilig ze met wie dan ook te delen.

Er buiten
Ik plaatste mezelf buiten de maatschappij. Ik zag geen weg om deel te nemen doordat ik bij ieder mens strijd voelde waar ik me niet mee kon of durfde te verbinden. Ik wilde liefde brengen en heling en deed mijn uiterste best om lief te zijn. Ik gaf me weg en speelde rollen in de hoop dat ik zo anderen gelukkig maakte. Het resultaat was dat ik steeds verder over mijn grenzen uitreikte en steeds meer oploste in een gewoel van jewelste.

De weg terug
22 jaar geleden startte mijn weg terug naar mezelf. Mijn partner en ik besloten te scheiden en al snel daarna kwamen de eerste boodschappen vanuit mijn zielenwereld. ‘De verlosser’ zou gaan komen. Ik heb niet beseft hoe intensief die reis naar huis zou gaan verlopen. Een woeste wilde zee spoelde over en door me heen met buitenissige ervaringen.

Schoon schip
Ik moest me nog altijd stil houden over wat er werkelijk speelde van binnen want de angst en de projecties van de mensen om me heen voor de situatie waar ik in zat was gevaarlijk voor mijn lijf en leven. Het sloeg me uit mijn vel en deed te veel pijn als ik openlijk deelde waar ik onderhuids in betrokken was.
Alle oordelen en projecties, alle ‘lijntjes van bewustzijn’ waar ik me mee verbonden had lieten zich stuk voor stuk zien en voelen. Vele velden gaven zichzelf niet zomaar vrij. Er heeft van binnen heel wat strijd gewoed voor ik weer schoon schip kon ervaren in mezelf. En diep van binnen weet ik dat zo lang ik in dit lijf leef er altijd weer momenten zullen zijn dat ik weer een beetje meer mag op/ver-ruimen. In mezelf en in de wereld om me heen.

Fijne flow
De nood die ik voelde om te groeien en ‘te redden’ wordt minder.
Ik schrijf al jaren over de flow die is ontstaan en elk jaar voel ik weer dat het leven me steeds makkelijker support geeft om mijn droom over vrede op aarde gestalte te geven.
Er zijn nu zo veel mensen in mijn netwerk bewust hun leven aan het ompolen van hoofd naar hart dat we samen een verschil maken waar steeds meer zielen bij aanhaken.

Vol potentie
De man in mij voelt zich er fijn bij. Ik hoef niet meer te winnen, van niemand…. Ik heb gewonnen van mezelf, van mijn eigen spiegelingen.
De wereld die zich nu opbouwt, in mezelf en om me heen, ziet ‘winnen’ niet langer als ‘de beste, de grootste of de mooiste’ zijn.
Winnen zit in jezelf op orde hebben, in alignment zijn met een diepere werkelijkheid en weten waar jouw kracht en interesse ligt.
Winnen is zaadjes van mogelijkheden laten groeien, ze laten wortelen in verbinding. Winnen is in volle potentie ‘gewoon’ jezelf (en daarmee deel in alles) zijn.

Voor elkaar….  We zijn elkaar. <3

 

Reizen en rijzen

Er op uit
Het borrelt van binnen… De komende weken ga ik weer een aantal keer op reis.
De eerste reis begint overmorgen: Het Hieros Gamos festival, een paar dagen na dit festival ga ik op reis naar Zweden voor de eerste SunDance die ik mee zal maken. Als ik daarvan terug kom vaar ik vrijwel direkt uit vanaf Amsterdam op de Koningsdam voor een cruise met mijn familie, richting Noorwegen.

Eigenlijk had ik gedacht dat 2017 een rustig jaar zou zijn. Dicht bij mezelf. ‘Yantra en yoga’ zou het motto zijn. Toch blijkt er veel meer actie op het programma te staan dan ik in had geschat. Mijn hoofd denkt altijd dat er zeeën van ruimte is, maar om praktisch alle plannetjes ook echt te doorleven, dan blijkt opeens dat een agenda ook maar een beperkte ruimte heeft om gevuld te worden.

Reizen
Terug kijkend op de afgelopen jaren zijn er veel meer reizen geweest waar ik graag een blog over had geschreven:
Over mijn bezoek aan Rome eind 2015 waar ik mijn oordeel over het patriarchaat omzette in een dankbaar afscheid van de spiegelingen die me bevangen hielden.
Over een bezoek aan mijn dochter in Ierland, december 2013 waarbij een bezoek aan Tara, New Grange en Connemara me op een heel nieuw spoor zetten.
Over de reis die ik maakte in India begin 2016, waar ik de Kalavahana leerde op Devipuram en vele tempels bezocht met een groep mensen georganiseerd door Jacqueline Snelders.
Over de reis naar Tenerife afgelopen voorjaar 2017 waarbij het eiland haar hart liet voelen en ik weer dieper mocht nestelen in de armen van Pacha Mama….
Over de reis naar Rosslyn Chapel en Shiehalion op 11-11-’11. Een reis die ik vol dankbaarheid van vriendinnen cadeau kreeg. Een keerpunt in mijn leven toen ik op de berg Shiehalion de binnenaarde-wezens mocht ontmoeten en in de Rosslyn Chapel een interdimensionaal harmoniserend instrument mocht ‘doorzien’ en haar werking mocht integreren.

Zo zijn er nog veel meer reizen te noemen, in de buitenwereld en in mijn binnenwereld, die het waard zijn om aan het licht gebracht te worden. Ik heb er vrede mee dat dat tot nu toe niet gebeurd is. Het was nodig om eerst te rijzen: mijn frequenties te stabiliseren en blijvend af te stemmen op het nieuwe-aarde-grid. Ik had veel informatie uit te wisselen op verschillende plekken en met verschillende mensen om zo mijn nieuwe netwerk te kunnen bestendigen. Het voelt alsof na de komende reizen een heel nieuw hoofdstuk mag beginnen in mijn leven…. En dat kriebelt en borrelt van binnen.

Blossoming

Deze zin komt in me op: ‘And the day came when the risk to remain tight in a bud was more painful than the risk it took to blossom’ van Anaïs Nin.
Het is zo mooi te beseffen hoe een bloem tot bloei komt. De knop is al veel langer zichtbaar voordat ze zich daadwerkelijk opent en haar schoonheid laat zien. Van binnen is er zo veel voorwerk en dan opeens komt dat moment dat het leven JA zegt.
Dan is er niets anders te doen dan JA te handelen en JA te zijn….

Zonder de reizen en het rijzen had ik nooit kunnen de bloem kunnen worden die nu nog voller mag ontvouwen.

Ik neem er de tijd voor…. Life evolves with ease and grace <3

Thuis in Avalon

Glastonbury
Ik kom net terug van 2 weken in Glastonbury. In het vroege voorjaar kreeg ik ingefluisterd dat ik welkom was om me weer in de heerlijke energie van deze kleine stad en omgeving te wentelen.
Het vraagt altijd enige moed om te ondernemen en ook echt de reis voor te bereiden. Gelukkig heb ik geleerd om te vertrouwen op ‘de flow’, dat maakt dat het leven als vanzelf weer een mooi avontuur voor me weeft alsof de loper voor me uit ligt. 🙂

Shekinashram
De eerste week heb ik karma yoga gedaan op Shekinashram. Ik vind het een heerlijke plek. Aan de voet van de Tor, dichtbij de Chalice well en de White spring.
Elke morgen om 7 uur is er een ceremonie met gebed, zang en meditatie. Een heel fijne opmaat voor de dag. De energie is er krachtig en gedragen in een groot liefdevol veld van bewustzijn. In de ochtend hielp ik met het werk dat gedaan moest worden en in de middaguren ging ik op pad naar bijvoorbeeld de bronnen of de ‘goddess temple’, net waar ik zin in had op dat moment.

Krishna rejuvinated
Deze 1e week voelde en zag ik met mijn heldere gaven dat ‘Krishna en Rada’ mij weer een beetje dieper thuis lieten komen in de oorsprong van essentie. Ik ontmoette nieuwe facetten in mezelf rondom mijn verwoedde pogingen om ‘de aarde’ in een nieuw licht te zetten, voor mezelf en voor elk ander mens.
Ik voelde op een moment terwijl ik in het warme zonnetje de tegels op het plein onkruidvrij aan het maken was hoe het kleine kindje in mij zich veilig voelde. Thuis in een harmonieuze omgeving, precies zoals ik dat als kind zo diep verlangde.

The Goddess
De 2e week gaf een heel andere ervaring. Mijn lief vloog over vanuit Nederland en samen zijn we oa naar de steencirkel van Avebury en naar enkele steencirkels in Dartmoor gereisd.
Doordat Edward mee op reis was kon de Shakti in mij weer dieper ankeren in mijn lichaam. In het samenspel en in de intimiteit die we delen is het voor de Shiva in mij (die samen met de openende kundalini-energie nogal makkelijk hoog rijst in mijn bewustzijn) makkelijker om weer te landen in mijn lichaam.

Mijn schaduwzijde
Het is niet alleen maar makkelijk om met Edward te verbinden. Niet voor mij en niet voor hem…
Zeker als ik een week behoorlijk hoog in de energie heb mogen ‘werken’ komt er een pittige kritische oordelaar in mij tot leven die zich aan van alles ergert en op alle slakken zout legt. Ik leg dan aardig het vuur aan de schenen van mijn lief en ben niet al te toegankelijk.
Ik begrijp hoe dat is ontstaan. Het heeft te maken met een diepere zielenlaag die soms in mij naar boven komt als ik nieuwe ruimtes in bewustzijn heb vrij mogen maken. Het is de scherpzinnige hogepriesteres in mij die in vele tijden heel bewust is geweest van haar handelen. Ze vraagt om onberispelijkheid en weet de consequenties van minder doordacht handelen. Deze strengheid ken ik maar al te goed in mezelf en ik weet zo langzaam aan dat ik deze maatstaven niet op mag en hoef te leggen aan anderen en ook aan meer menselijke, levensgenietende aspecten in mezelf.

De zachtheid van de natuur
Als we dan een volle dag in de ongerepte natuur van Dartmoor rondwandelen komt onze vrije natuur van heel diep opwellen. Op de terugweg naar huis en zeker ook daarna voel ik hoe de bomen en natuurwezens hun liefdevolle essentie via onze lichamen in verbinding brengen. Samen zijn we één. Mens, plant, dier, kosmos…. Een liefdevolle ontmoeting in bewustzijn. Een smelten in de armen van de pure natuur…. In de ongerepte natuurlijke levensenergie vindt de Shakti in mij de veiligheid zich helemaal te openen.

De kracht van Kalavahana
Het is voor mij persoonlijk een onderzoek welke plek ik in mijn leven wil inrichten voor Kalavahana.
Ik heb deze reis 2 keer dit mooie ritueel mogen geven. 1 keer voor ‘het veld’ van de ashram en 1 keer voor een lieve vriendin die ik deze reis ontmoette. Beide keren merkte ik op dat het veel van mijn eigen lichaam vroeg het ritueel door te geven.
In de uren en dagen na het uitvoeren waren er kundalini-verschuivingen in mijn lichaam en energiehuishouding waar ik me niet echt lekker bij voelde. Ook de ontvangsters merkten in hun energie de verschuiving.
Toch kies ik er voor om (steeds luisterend naar de liefdevolle kloppendheid) het ritueel te blijven praktiseren. Ik zie de interne verschuivingen als een ‘beginverergering’ en besef ook dat het voor het eerst was dat ik Kalavahana in een ander land, in een ander ‘veld van bewustzijn’ aanreikte. Als ik spiertest zegt mijn lichaam dat het blij is om Kalavahana te faciliteren en de flow van het leven laat zien dat het tot nu toe voor iedereen ontspannend, bekrachtigend en heilzaam doorwerkt.

Sabatical
Ik ben blij dat ik mezelf dit jaar een sabatical heb gegund. Ik stap over van een leven dat er op gericht was ‘de aarde te helen’ naar een leven waarin ik persoonlijk meer centraal sta in mijn aandacht. Zelfzorg is mijn toverwoord voor 2017.
Ik ben er al doende achter gekomen dat dat de enige weg is om verder te groeien in ‘het nieuwe paradigma’. We maken met ons allen een reis van ‘buiten’ naar ‘binnen’.
Als je dieper ‘de essentie van leven’ gaat verstaan merk je dat er uiteindelijk niets anders is dan ‘de ervaring’.
We zijn allemaal spiegels voor het ‘goddelijke’ dat vrijelijk door ons heen beweegt. We zijn als zenders en ontvangers, tastzintuigen van een groot, groot levend organisme dat ons vanuit vele dimensies verbindt in liefde. Hoe meer je congruent bent met wat je van binnen voelt opwellen, hoe makkelijker ‘het goddelijke’ met je samen kan weven en je mooiste dromen helpt belichamen en manifesteren. Ik heb geleerd daar op te vertrouwen en dat brengt me tot nu toe alleen maar goeds.

‘De flow’ laat me zien dat het leven me ruimte gunt om te groeien in een nieuwe versie van mezelf. Daar voel ik me diep, diep dankbaar voor. <3

Lingam of light

witte leeuw‘God’ is mijn grote liefde
Ik heb zelfs een jaar of 8 terug een Kundaliniyoga-Sikh-naam gekregen die deze betekenis weergeeft: “Door haar grote liefde voor God komt zij door alles heen’, Tej Partap Kaur (Kaur betekent leeuwin).

Mijn liefde voor God werd bijna mijn dood doordat ik nogal in strijd was met ‘de maatschappij’ en wat narcistische ondertonen die vooral in mijn vaders bloedlijn speelden.
Het is een wonder dat ik er nog ben, een wonder dat zich steeds een beetje verder mag ontvouwen.

Ik voel me dankbaar dat ik door alle ervaringen een steeds completer beeld heb mogen vormen over ‘wie’ God is. Ik trek mijn eigen conclusie….. We zijn het allemaal samen!

Heldere waarden

In een maatschappij waarin er geen heldere waarden zijn over hoe mensen met elkaar omgaan was het een flinke uitdaging om mijn eigen ‘spirituele’ waarden te blijven leven. Toch heb ik zo goed mogelijk geprobeerd mijn pad door het labyrinth van ‘waan’ te doorlopen.
Het is lang een uitdaging geweest dat ik als kind koos om mijn vizier helder te houden. Met regelmaat vraag ik me nog af of het nodig is geweest of anders had gekund. Gelukkig wordt met de jaren de pijn getransformeerd naar pleasure. Ik heb een dijk aan ‘know-how’ kunnen ontwikkelen en weet hoe en waar ik op aan kan sturen in de oceaan van liefde die we samen zijn.

Flow

Mijn leven is nu zo’n 7,5 jaar voluit in flow. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik weer even diep in het stof mag bijten. Zo werkt dat als ziel….
Eigenlijk is ‘spirituele bouwkunst’ net als breien: ‘Insteken, omslaan, doorhalen en af laten glijden’, net zolang als dat je je ‘huiswerk’ te doen hebt om jouw moeienis met ‘de wereld van alle dag’ weer in het licht te zetten. Uitdagingen blijven komen om je uiteen te kunnen zetten met jezelf, als geboorteweeën van de prachtige God/Godin die je (=is we) in wezen altijd en eeuwig bent (zijn).

Dream BIG
Het is voor mij een hele kunst (geweest) om met de grote helderheid die ik van nature heb te onderscheiden wie ik ben en wie de ander is. Het was bizar om te ontdekken (en vooral ook om het te moeten leren leven) dat als je je niet te veel bij de scenario’s van anderen betrekt het leven een heel stuk lichter wordt. En dat door minder met de emoties van anderen mee te gaan je uiteindelijk veel meer te betekenen hebt voor het grotere geheel.

Eerder werd ik boos als ik voelde dat anderen zich niet voldoende inzetten om de aarde weer in harmonie te brengen. ‘Als zij het niet doen doe ik het wel’ dacht ik. Zo ben ik me steeds meer gaan verdiepen in het collectieve bewustzijn op aarde tot ik voelde dat ‘het veld’ weer genoeg vrij was om ‘de shift’ te kunnen bewerkstelligen.
Is het mijn taak geweest? Ik zal het nooit weten. Wel weet ik dat het leven me keer op keer laat zien dat het heel veel respect heeft voor hoe ik mijn eigen ‘touwtjes aan elkaar heb geknoopt’. ‘Bewustzijn’ is mijn weefkunst gaan volgen en ‘liken’ en hoe groter ik groei, hoe gemakkelijker ik mijn oorspronkelijke creativiteit en groeizame intentie op een fijnzinnige manier kan delen in de wereld om me heen.

IMAG1694
Shekinah – 2013

Lingam of light

Om een voorbeeld te geven van de grote druk die ik in mezelf had opgebouwd om het verschil te maken voor de aarde deel ik een stukje uit mijn leven:
4 jaar geleden koos ik er voor om mee te doen met de opleiding voor ‘tantrisch seksuologisch begeleider’ van Soultantra. In het eerste opleidingsblok was er een avond waarop de sisters samen kwamen. We kregen een opdracht: Teken ‘de lingam’ van je dromen…..
Met al het vuur dat in me was had ik het liefst alle vellen papier verzameld en had een lingam getekend die nog groter was dan de ruimte waar we in werkten (zo’n 18 meter lang). Vol vuur liet ik mijn licht stralen op het vel papier….. De lingam heeft nog ruim een jaar boven mijn bed gehangen als reminder voor deze weer naar het land van dromen mocht verhuizen.

Het juiste perspectief

Inmiddels is mijn gevoel voor ‘maat’ weer meer kloppend geworden. Van lieverlee heb ik geleerd om meer evenwichtig in het leven te staan. Ik hoef geen Atlas meer te zijn, geen Jezus of Maria Magdalena, geen Boeddha, Michael of ‘wereldredder’ om te kunnen zien dat het goed gaat met het collectieve bewustzijn op deze prachtige planeet.
De dijken zijn doorbroken. De lingam van licht doet haar werk, door ons allemaal heen….

Love is all there is

Het geschenk van het leven blijft en mijn talent om het mooiste in alles te kunnen zien ontvouwt zich steeds verder. Ik voel me een gezegend mens.
Er is niemand, maar dan ook niemand die me dit geschenk hoeft af te nemen want liefde heeft vrij spel in mij. En daar maakt ze dankbaar gebruik van op een steeds zachtzinniger wijze. _/|\_ <3