Maandelijks archief: juli 2017

Winnen van mezelf

Het mannelijke in mij…
…is een veelzijdig typje. Speels en onderzoekend, ‘out-of-the-box’, soms heel ‘to the point’ en nog veel meer.
Ik ben maar wat blij dat mijn relatie met de man in mij steeds harmonieuzer is geworden. Dat maakt mijn leven wel een stuk aangenamer.

Oordelen
Mijn liefde voor het mannelijke in mij is niet vanzelf gekomen. Als kind had ik een oordeel over wat mensen met de aarde deden. Oordelen ook over hoe ‘de kerk’ en maatschappij met spiritueel bewustzijn om ging en oordelen over mijn familie en directe omgeving waar ik in opgroeide. Ik voelde me niet veilig tussen al die onbewust levende, projecterende en botsende persoonlijkheden. Of ik nu televisie keek of op school zat of zelfs bij mijn moeder op schoot, overal ‘klopte’ er iets niet en dat maakte dat ik me boos, verdrietig, eenzaam en radeloos voelde.

Narcisme
Wat ook niet hielp was dat mijn vader zonder dat hij het besefte aardig wat narcistische karaktertrekken had. Zo was er bijvoorbeeld elke zondag een stoeipartij tussen hem en mijn broertje die leuk begon maar steevast uitmondde in een drama. Mijn vader wilde altijd winnen.
Als hoog sensitief meisje stond ik dan aan de grond genageld. Het jongetje in mezelf kon niets doen en raakte meer en meer bevroren in een wereld die onveilig voelde.

Uit elkaar gaan
Toen rond mijn 7e de nachtmerries begonnen, waarin de aarde verging en ik als enige de sleutel van verlossing bleef zoeken, is er een wig ontstaan tussen mijn lichaam en essentie.
In weer andere dromen kon ik vliegen, precies zo hoog dat anderen me nèt niet konden aanraken. Ik vloog gewoon overal overheen.
De adelaar in mij is hoger en hoger gaan cirkelen om oplossingen te vinden voor wat ik om me heen zag en voelde. De mol in mij is dieper en dieper in de aarde gaan graven om te ontdekken waar de kinken in de kabels zaten. Wat ik zo diep onder het velletje van bewustzijn ontmoette was niet voor de poes. Het maakte dat ik stiller en stiller werd over mijn innerlijke avonturen. Het was niet veilig ze met wie dan ook te delen.

Er buiten
Ik plaatste mezelf buiten de maatschappij. Ik zag geen weg om deel te nemen doordat ik bij ieder mens strijd voelde waar ik me niet mee kon of durfde te verbinden. Ik wilde liefde brengen en heling en deed mijn uiterste best om lief te zijn. Ik gaf me weg en speelde rollen in de hoop dat ik zo anderen gelukkig maakte. Het resultaat was dat ik steeds verder over mijn grenzen uitreikte en steeds meer oploste in een gewoel van jewelste.

De weg terug
22 jaar geleden startte mijn weg terug naar mezelf. Mijn partner en ik besloten te scheiden en al snel daarna kwamen de eerste boodschappen vanuit mijn zielenwereld. ‘De verlosser’ zou gaan komen. Ik heb niet beseft hoe intensief die reis naar huis zou gaan verlopen. Een woeste wilde zee spoelde over en door me heen met buitenissige ervaringen.

Schoon schip
Ik moest me nog altijd stil houden over wat er werkelijk speelde van binnen want de angst en de projecties van de mensen om me heen voor de situatie waar ik in zat was gevaarlijk voor mijn lijf en leven. Het sloeg me uit mijn vel en deed te veel pijn als ik openlijk deelde waar ik onderhuids in betrokken was.
Alle oordelen en projecties, alle ‘lijntjes van bewustzijn’ waar ik me mee verbonden had lieten zich stuk voor stuk zien en voelen. Vele velden gaven zichzelf niet zomaar vrij. Er heeft van binnen heel wat strijd gewoed voor ik weer schoon schip kon ervaren in mezelf. En diep van binnen weet ik dat zo lang ik in dit lijf leef er altijd weer momenten zullen zijn dat ik weer een beetje meer mag op/ver-ruimen. In mezelf en in de wereld om me heen.

Fijne flow
De nood die ik voelde om te groeien en ‘te redden’ wordt minder.
Ik schrijf al jaren over de flow die is ontstaan en elk jaar voel ik weer dat het leven me steeds makkelijker support geeft om mijn droom over vrede op aarde gestalte te geven.
Er zijn nu zo veel mensen in mijn netwerk bewust hun leven aan het ompolen van hoofd naar hart dat we samen een verschil maken waar steeds meer zielen bij aanhaken.

Vol potentie
De man in mij voelt zich er fijn bij. Ik hoef niet meer te winnen, van niemand…. Ik heb gewonnen van mezelf, van mijn eigen spiegelingen.
De wereld die zich nu opbouwt, in mezelf en om me heen, ziet ‘winnen’ niet langer als ‘de beste, de grootste of de mooiste’ zijn.
Winnen zit in jezelf op orde hebben, in alignment zijn met een diepere werkelijkheid en weten waar jouw kracht en interesse ligt.
Winnen is zaadjes van mogelijkheden laten groeien, ze laten wortelen in verbinding. Winnen is in volle potentie ‘gewoon’ jezelf (en daarmee deel in alles) zijn.

Voor elkaar….  We zijn elkaar. <3

 

Reizen en rijzen

Er op uit
Het borrelt van binnen… De komende weken ga ik weer een aantal keer op reis.
De eerste reis begint overmorgen: Het Hieros Gamos festival, een paar dagen na dit festival ga ik op reis naar Zweden voor de eerste SunDance die ik mee zal maken. Als ik daarvan terug kom vaar ik vrijwel direkt uit vanaf Amsterdam op de Koningsdam voor een cruise met mijn familie, richting Noorwegen.

Eigenlijk had ik gedacht dat 2017 een rustig jaar zou zijn. Dicht bij mezelf. ‘Yantra en yoga’ zou het motto zijn. Toch blijkt er veel meer actie op het programma te staan dan ik in had geschat. Mijn hoofd denkt altijd dat er zeeën van ruimte is, maar om praktisch alle plannetjes ook echt te doorleven, dan blijkt opeens dat een agenda ook maar een beperkte ruimte heeft om gevuld te worden.

Reizen
Terug kijkend op de afgelopen jaren zijn er veel meer reizen geweest waar ik graag een blog over had geschreven:
Over mijn bezoek aan Rome eind 2015 waar ik mijn oordeel over het patriarchaat omzette in een dankbaar afscheid van de spiegelingen die me bevangen hielden.
Over een bezoek aan mijn dochter in Ierland, december 2013 waarbij een bezoek aan Tara, New Grange en Connemara me op een heel nieuw spoor zetten.
Over de reis die ik maakte in India begin 2016, waar ik de Kalavahana leerde op Devipuram en vele tempels bezocht met een groep mensen georganiseerd door Jacqueline Snelders.
Over de reis naar Tenerife afgelopen voorjaar 2017 waarbij het eiland haar hart liet voelen en ik weer dieper mocht nestelen in de armen van Pacha Mama….
Over de reis naar Rosslyn Chapel en Shiehalion op 11-11-’11. Een reis die ik vol dankbaarheid van vriendinnen cadeau kreeg. Een keerpunt in mijn leven toen ik op de berg Shiehalion de binnenaarde-wezens mocht ontmoeten en in de Rosslyn Chapel een interdimensionaal harmoniserend instrument mocht ‘doorzien’ en haar werking mocht integreren.

Zo zijn er nog veel meer reizen te noemen, in de buitenwereld en in mijn binnenwereld, die het waard zijn om aan het licht gebracht te worden. Ik heb er vrede mee dat dat tot nu toe niet gebeurd is. Het was nodig om eerst te rijzen: mijn frequenties te stabiliseren en blijvend af te stemmen op het nieuwe-aarde-grid. Ik had veel informatie uit te wisselen op verschillende plekken en met verschillende mensen om zo mijn nieuwe netwerk te kunnen bestendigen. Het voelt alsof na de komende reizen een heel nieuw hoofdstuk mag beginnen in mijn leven…. En dat kriebelt en borrelt van binnen.

Blossoming

Deze zin komt in me op: ‘And the day came when the risk to remain tight in a bud was more painful than the risk it took to blossom’ van Anaïs Nin.
Het is zo mooi te beseffen hoe een bloem tot bloei komt. De knop is al veel langer zichtbaar voordat ze zich daadwerkelijk opent en haar schoonheid laat zien. Van binnen is er zo veel voorwerk en dan opeens komt dat moment dat het leven JA zegt.
Dan is er niets anders te doen dan JA te handelen en JA te zijn….

Zonder de reizen en het rijzen had ik nooit kunnen de bloem kunnen worden die nu nog voller mag ontvouwen.

Ik neem er de tijd voor…. Life evolves with ease and grace <3