Maandelijks archief: oktober 2014

Nieuw leven

Ik zat ‘Mork en Mindy’ te kijken vanmorgen, een komische serie ‘uit de oude doos’…
Ik voel me vandaag een beetje een buitenaards wezen, net als Mork. Ik heb zelf ook heel lang niet zo goed begrepen hoe je als mens handig je leven kan leven. Gelukkig is daar de laatste jaren flink verandering in gekomen. Ik heb m’n eigen leven steeds beter ‘in de hand’.

Al m’n capriolen hebben me geleerd dat er een samenhang is tussen mensen, hun verhalen, tussen alles wat ‘is’. We zijn deel in een enorm theater waarin we rollen spelen voor elkaar.

Hoe openhartiger je leeft, zonder verborgen bedoelingen, en hoe helderder je intenties zijn, hoe duidelijker je kunt gaan voelen hoe onze levens met elkaar verweven zijn.
Door al onze levens heen beweegt een grotere intelligentie, de liefde, die voor ons zorgt en het liefst al onze dromen waar maakt.

Wil je dieper in verbinding komen met de liefde in het leven dan zijn ‘zelfzorg’ en ‘innerlijke balans’ van grote waarde. Als we zelf lekker en harmonieus in ons vel zitten is dat fijn en tegelijk vaart onze omgeving daar ook wel bij.

Het vrij maken van de onderste chakra’s en het vrij kunnen laten stromen van de seksuele levensenergie helpt om de vitaliteit, de creativiteit, de onbevangenheid, de speelsheid en de onschuld van ons innerlijke kind weer voluit te kunnen leven.
Vanuit deze essentie is er een heel nieuw leven mogelijk, beyond our wildest dreams… We hoeven er alleen maar voor open te staan en het toe te laten.

Voorbij de angsten, voorbij de oordelen ontstaat een heel nieuwe aarde… Hoe mooi is het dat ze zich steeds verder ontvouwt in haar stralende pracht! Voor iedereen wordt het steeds sneller en makkelijker te herinneren wie we werkelijk zijn… Daar ben ik heel blij mee. <3

Balans

‘Zit niet zo te navelstaren’ zei mijn vader wel eens als ik weer eens diep aan het graven was in mezelf naar mijn eigenbronzen zelfportret oorspronkelijkheid. Hij vond het maar gedoe en vond dat ik meer met praktische en concrete dingen bezig moest zijn. Maar de aard van dit beestje was anders. Ik zocht dieper en dieper in mezelf om bij mijn eigen bron te komen. Ik maakte er op een opleiding een beeldje over. Een zelfportret. Een soort van dolfijn-vogel die steeds dieper naar de kern duikt.

Doe toch niet zo moeilijk’ zei mijn vader ook wel met regelmaat, als ik me weer uitte over mijn zorgen voor de wereld. Hij vond dat ik het dichter bij huis moest zoeken en gewoon lol moest maken. Onderwijl zag ik een wereld die toe was aan een grote verandering en wat verlangde ik ernaar dat ik iets bij kon dragen voor die verandering.

Naar binnen en naar buiten. Diep graven en ver reiken… De verhalen in mij, de wereld buiten mij. Ik ken ze allebei maar al te goed als polariteiten van het leven. Naar beide zijden toe is er een oneindige wereld te ontdekken. Voorbij de sterren, voorbij de verhalen. Te veel om alles te leven voor 1 mens.

Ik ontdekte meer en meer dat een mens onmetelijk ver kan reiken en dat dat niet eens zo bijzonder is. Veel bijzonderder is het om een lichaam te bewonen. En een levenskunst kan het zijn om je pad te lopen in een gezonde balans…

Juist door mijn aandacht meer en meer te gaan verleggen van mijn zorg om de wereld naar dat waar ik blij van wordt, hier en nu, heb ik een balans kunnen herstellen voor mezelf tussen mijn uitersten. Nu deze balans vanuit mezelf weer heel is zie ik dat mijn vader wel gelijk had dat hij me wilde betrekken in een meer dagelijkse realiteit. Een mens kan te diep in het glaasje kijken, een mens kan te ver uit willen reiken om anderen gelukkig te maken. Goed voor ons ‘zelf’ zorgen begint heel dichtbij, bij ons lichaam.

jinjang

Dankbaar voel ik me daarom dat ik mijn helend werk bij massages kan doen. Het is heerlijk om lichaam en essentie samen te laten smelten…
Het is heerlijk om te ervaren dat mijn diepe graafwerk nu ook heel veel waarde blijkt te hebben. Juist doordat ik mijn dieptes helemaal doorgrond heb kan ik anderen heel snel mee nemen naar hun eigen essentie waardoor hun lichaam heel snel stress en disfunctionele programmeringen los kan gaan laten.

Het ‘nu’ is een belangrijke sleutel in de balans tussen binnen en buiten. Als ik stappen voorwaarts zet neem ik ook even tijd hoe het leven antwoord op mijn impuls. Over en weer is er een dialoog gaande met het leven. Hoe meer ik me daar bewust van ben, hoe meer ik meesterschap ontwikkel over hoe ik mijn eigen leven in beheer heb. Het is eigenlijk zo verrassend simpel….

Adem in, adem uit en vanuit je eigen verlangen en intentie groeit vanzelf een heel mooi verhaal! Je mag zelf je stappen zetten… Als jij het goed met het leven voor hebt, heeft het leven het goed voor met jou. 🙂

Nietsen

‘Zit niet zo te nietsen’. Een zin die ik nog herken uit m’n jeugd. Als ik aan het dralen was en tot ‘niets’ kwam. Op een jeugdrapport stond al in de eerste klas van de lagere school dat ik heel precies werkte maar dat het allemaal wel een tandje sneller kon.
Van lieverlee voelde ik me opgejaagd en paste me aan… Sneller, meer, verder… Ik moest het ook kunnen. Beter nog dan de anderen…

moddergevecht

Nog een ander moment iets later in mijn jeugd herinner ik me dat ik met mijn helderheid in de Akasha-kronieken van de aarde kon lezen. Gaya, de aarde liet me zien hoe we als mensheid afstevenden op een chronische zelfvernietiging. Ik was pas 7 jaar en wow, mijn hart brak. Ik zag aan de binnenkant van mijn ogen dat iedereen als gehypnotiseerd leek en ‘niets’ gaf om de aarde. Boos was ik op de mensen, zelfs op alle monniken op hun bergen… Die zaten maar te ‘nietsen’. Als zij niets deden dan moest ik het maar doen… In m’n eentje de zorg nemen voor de aarde, Hoe dacht ik dat te doen? Door alle zonden van de wereld op me te nemen, net zoals Jezus dat was gezegd te doen door de kerk.

Het is een spektakel geweest… Alle oordelen die ik heb gehad, alle velden van bewustzijn waar ik dacht me mee te moeten verbinden… Ik heb me uitgesloofd. Ik dacht iedereen gelukkig te kunnen maken door de lasten van hun schouders te nemen en het voor ze te gaan dragen. Zwaarder en zwaarder werd ik en steeds behendiger ook in ‘pannetjes op het vuur houden’ als in een circus-act. Van bord naar bord vliegend om ‘de boel’ drraadselaaiende te houden. Mijn innerlijk vliegwiel is er flink draaierig van geworden tot het bijna uit de bocht vloog.

Er zat niets anders op dan weer opnieuw te leren ‘nietsen’. Het heeft flinke tijd gduurd voor de overspanning weer in balans kwam. Onderwijl kwam ik er achter dat ik een andere aansturing lijk te hebben dan vele anderen. Niet mijn hoofd maar vooral mijn hart geeft me het juiste ritme aan waarin ik mijn stappen mag zetten in mijn leven. Ik voel me dankbaar dat ik de laatste jaren steeds meer mensen ontmoet met een gelijke afstemming op het hart. Dat maakt het leven een heel stuk aangenamer.

Ik ben gaan zien dat ik met het talent dat ik heb mee gekregen me niet te vaak moet haasten. En al zeker niet moet proberen om de last van anderen te dragen. Iedereen heeft eigen huiswerk te doen. Ik heb daarin mijn eigen ‘pakkie an’.
Soms zijn er nog momenten waarop ik merk dat er even hard door gepakt moet worden om wat verbindingen te herstellen in het levensweb om meer heling voor ‘het veld’ te creëren. Vervolgens leidt het leven me weer naar een ruimte van stilte. Soms hoor ik dan nog zo’n stemmetje: ‘Wat zit je toch te nietsen. Je zou aan het werk moeten gaan’. Ik glimlach dan van binnen. Mijn arbeidsethos is gezond genoeg om nog steeds als een paard te werken, maar dan op een ander vlak. Op een training bij de Voorde, jaren terug, kreeg ik het talent ‘Speelse ruimteschepper’ mee naar huis. Ik kan me daar aardig in vinden.

jonge monnik met flower of lifeDiep respect heb ik onderwijl gekregen voor die monniken op hun berg. Zij en zo vele anderen die niet zichtbaar werkzaam zijn in de wereld helpen om ‘het veld van creatie’ te stabiliseren. Ze brengen een balans tussen de drukke chaos die wij mensen kennen en het stille midden, waarin alles samen valt.
Blij ben ik dat we met ons allen een heel nieuw wiel aan het uitvinden zijn waarin de polariteiten van ‘alles’ en ‘niets’ steeds meer door ieder mens in eigen hand genomen kunnen gaan worden.

Zelf vind ik meer en meer mijn eigen midden. Tussen alles en niets… Het leven betovert me en verwondert me met een prachtig samenspel.  Daarin volg ik steeds opnieuw wat mijn hart me ingeeft. Gaandeweg zie ik een prachtige wereld in verbinding om me heen te voorschijn komen. Reken maar dat ik daar van geniet, met volle teugen! 🙂