Maandelijks archief: oktober 2013

Amma kan gaan voetballen!

Draak
In de opleiding die ik onlangs ben gaan volgen kwam opeens weer een trigger naar boven die al lang de draak in mij steekt. In de woorden van de docente hoorde ik een onderliggende overtuiging: ‘Verlicht zijn? Dat doe je niet, dat doen alleen al die andere grootheden.’

God en ik
Van kinds af aan kijk ik met verwonderde ogen naar de wereld. “Hoe komt het dat heel veel mensen ‘God’ buiten zichzelf zoeken? Hoe komt het dat niemand God wil ontmoeten in zichzelf? Hoe komt het dat als ik mijn ‘God zijn’ leef, ik me zo aangevallen voel door kerk, ouders, maatschappij?” Veel vragen voor een jong kind.
Ik was eigenwijs. Ik voelde me onveilig. Ik had de indruk dat ik mezelf moest beschermen voor alle overtuigingen van anderen en ook voor alle collectieve moralen van anderen. De wereld was gek, en ik was God. En tegelijk zocht ik God, over bergen en door dalen. Ik zocht naar de liefde die ik diep van binnen zo goed wist, maar nergens om me heen zag gespiegeld.

Winst
Wat een verwarring heeft dat opgeleverd. En flinke avonturen. Mijn zoektocht me veel gebracht. Een flinke dosis levenservaring, bevestiging, verwondering, bekrachtiging, enorm veel liefde voor het leven zelf en niet te vergeten zelfrespect!

Schuld
Ik voelde me schuldig als kind, voor de wereld die ‘ik’ gecreëerd had. Wat een hel ervoer ik om me heen. Wat een onmacht voelde ik. Wat kon ik doen om het ‘goed’ te maken?
Ik heb van alles geprobeerd maar raakte steeds verder van mijn pad en leek me steeds verder ‘in de nesten’ te werken. Alle oordelen die ik naar buiten projecteerde kreeg ik meteen weer op mijn bordje terug.
De boosheid die ik voelde heeft me heel dwars gezeten. Ze gaf geen enkele uitweg uit mijn problemen maar zette me steeds weer terug in de arena. Tussen wolven, stieren, draken en leeuwen heb ik gevochten voor ik leerde om stil te zijn en de onmacht uit te houden… Als ik mijn zwaard niet naar buiten sloeg, dan bleek het ‘wildebeest’ me ook niet aan te vallen.

met moed over bergkammenKleine bouwsteentjes
Duizend doden ben ik gestorven voor ik mezelf weer staande kon houden en voor ik had geleerd dat ik de waardering voor mijn ‘goeie bedoelingen’ niet van buiten moest willen ontvangen maar dat het tijd werd om mezelf te zien in mijn eigen licht.
Niet de mensen om me heen maar vooral het leven zelf bleek me steeds weer kleine bouwsteentjes te geven om weer meer liefde in mezelf te vinden.

Allemaal helden
Waar ik eerder het leven bevocht omdat ik ‘het recht had’ er te zijn, ontdekte ik dat als ik heel stil luisterde en mijn eigen ‘kleine huiswerkjes’ deed het leven me vanzelf de kansen bracht die verlichting gaven in een kluwen van spinraggen en gemiste mogelijkheden.
Sprookjes en verhalen, mythes en sagen… Ze vertelden me steeds hun verhalen en lieten me de magie van het leven zien. Ik ontdekte hoe we allemaal helden zijn in een enorm spektakel en dat we allemaal gedragen worden door een prachtig liefdevol veld van bewustzijn.
We worden gekoesterd, we worden geliefd en gedragen door het leven. Wij allemaal, niemand uitgezonderd.

Respect
Mijn respect en dankbaarheid is gegroeid voor het grote magische geheel dat om ons heen en door ons heen weeft en beweegt. Het levensweb waarin we allemaal onze wortels vinden en waar we allemaal bestaansrecht hebben, waar we allemaal ‘God zijn’.

Iedereen verlicht!
Mijn verlangen blijft groot dat op een dag IEDEREEN de moed heeft om zichzelf voluit in het licht te zetten. De moed ontwikkeld om verlichting te integreren en niet exclusief toe te schrijven aan grootheden als de Dalai Lama, Amma, Tolle, Gangaij of welke naam je ook op een voetstuk wilt zetten.
Dan zou het leven een stuk leuker worden, en kunnen ook die magistrale grootheden die wij als mensheid rijk zijn een heel ander spel gaan spelen.

Dan kan Amma gaan voetballen. En dan kan de Dalai Lama eens op theebezoek bij de keizer van China zonder dat de hele wereld mee kijkt hoe dat zal aflopen. Want natúúrlijk zijn het de beste vrienden.

Geloof ik in sprookjes? Ja dat doe ik, met hart en ziel!