Maandelijks archief: februari 2013

Petje af!

De afgelopen maand staat voor mij in het teken van loslaten van oude verhalen. Een verhaal dat me aan blijft spreken is deze:

Buitenbeentje
Toen ik een jaar of 8 was woonde ik in Friesland. Een paar jaar daarvoor was ik vanuit Amsterdam naar het noorden verhuisd en ondanks dat we met het gezin in een forenzendorp waren neergestreken bleek ik een buitenbeentje.
Ik werd gepest op school, in Amsterdam was dat al begonnen. Ik was zo’n kind dat alles geloofde en alle verhaaltjes voor zoete broodjes slikte. Sommige kinderen deelden fantasieën en maakten elkaar bang met verhalen over kinderlokkers of dwergen met messen zo groot als  dat ze zelf lang waren… Het ‘greep’ me en zo keek ik elke avond onder mijn bed of er geen vreemde wezens verborgen waren.

Sp(r)ookje
Op een dag toen ik een jaar of 8 was liet ik de leraar een verhaal lezen dat ik zelf had geschreven. Ik weet niet waardoor, maar hij liet me dit verhaal voor de klas voorlezen:

Een meisje op school wordt gepest. Ze heeft namelijk altijd een petje op, en dat vinden de andere kinderen maar raar. Het meisje weet heel goed waarom ze dat petje op heeft. Er zitten namelijk allemaal zweren op haar hoofd, niemand mag zien hoe lelijk het er uit ziet. 

Op een dag wordt het meisje opnieuw gepest. Een van de klasgenootjes trekt het petje van haar hoofd. Het meisje schrikt zich rot en wil zich verbergen. Het vreemde is dat er opeens een wonder lijkt te zijn gebeurd. Onder het petje zitten geen zweren, maar gewoon haren zoals bij ieder ander kind. Alle zweren bleken een ‘fata morgana’.


Belofte

Voor mij was het op dat moment erg ongemakkelijk dat ik dat verhaal moest voorlezen. De leraar wist niet dat ik heel wat geheimen had doordat ik de spanningen thuis verborgen moest houden. Het was zo pijnlijk voor me om mezelf zo bloot te geven dat ik een dwingende afspraak maakte met mezelf. Ik zou nooit meer iets van mezelf zo openbaar maken. Het was te pijnlijk, te onveilig en te bloot.
Ik wist niet dat het maken van die belofte aan mezelf me zo in het nauw zou drijven. Als je als mens je niet vrij kunt uiten droogt de bron op. Niet gek dus dat niet veel later de eerste verschijnselen van chronische vermoeidheid zich meldden. Ik ben lang blijven overcompenseren en daarbij steeds verder van mijn eigen bron weggeraakt.

Petje af!
Het mooie van dit verhaal is dat op een dag, een jaar of 10 geleden ik na vele diepe dalen en veel te grote hoogtes in de buurt was van het dorp waar ik opgroeide. Ik nam mijn kans waar en reed naar de school. Het was na schooltijd, het plein was leeg. Toen ik even rondliep vond ik de conciërge. Hij was heel vriendelijk en liet me binnen. Samen liepen we door de school en er kwamen allerlei herinneringen omhoog. Het was grappig te zien hoe alles uiterlijk nog precies hetzelfde leek.

Mijn mond viel open van verbazing toen ik het lokaal in liep waar ik het verhaal van het petje had voorgelezen. Mijn blik viel meteen op een grote poster met een petje op de muur. Met grote woorden stond er onder geschreven: “PETJE AF!” Dit keer hoefde ik het niet met een schaamtevol gevoel ontvangen maar voelde ik een groot ‘dank je wel’!
Er viel iets helemaal op zijn plek.

Grapjes van het leven
Bij tijd en wijle kom ik nog steeds dat petje tegen… Mijn gidsen maken er dan grapjes mee. ‘Chapeau!’ hoor ik dan opeens als er ergens een grote hoed in beeld is. Mijn ogen worden dan de hoed naar toe geleid en ik voel dan hoe blij mijn gidsen zijn met mij.

Er zijn steeds opnieuw van dit soort voorvallen. Het maakt dat ik steeds meer verwondering in het leven ervaar. Verrassingen kunnen in de meest onverwachte hoekjes verborgen zijn. Ik heb geleerd dit soort wondertjes niet meer té bijzonder te vinden en ervan uit mijn dak te gaan maar ze te omarmen met blijdschap als liefdevolle cadeautjes van het leven.

Ik kan je wel vertellen, het leven is een stuk leuker zonder geheimen. Ik kan het iedereen aanraden: ‘Petje af!’